Kistill, + hlutv.

Stór kistill: hann er allur, nema á bakhliðinni, settur með gagnskornum rósum smágjörvum, og sem negldar eru svo utan á, og listar í kring, sen víða er þó dottið burtu úr rósunum, og bæði þær og myndirnar máðar. Innan í rósinni eða laufinu að framan á hliðinni öðru megin er maður á hesti: hann er í rauðum  „ rokk“  1), með víðum uppslögum og kragalausum, er stendur mjög út að aptan, og með vösum á hliðunum, undir rokknum er hann í grænu  vesti, eða slíku einhverju. Hann er í stuttbuxum og háum stígvélum, höfuðið er hrotið af manninum.      Hinu megin á móti stendur maður berhöfðaður í grænum rokk, og í rauðu undir, að öðru leyti í sama búnaði: hann heldur á staupi í hendinni, og drengur stendur fyrir aptan hann með flösku, þar á baka til innan í laufinu stendur kona, með háan krókfald á höfði, og rauða blæju bundið um höfuðið, í stuttri treyju og grænum bol, með lítinn kraga rauðan um hálsinn: hún er í rauðri samfellu: þessi búníngur yfir höfuð var tíður á fyrra parti 18. aldar og lengur. Myndirnar, og einkanlega hesturinn, vel gjörðar: þær hafa og allar verið málaðar, en litirnir sjást nú víða óglögt. Beizlið á hestinum er með stengum, ennisól og kverkól.                    1) Eggert Ólafsson segir í Hafnarsælu, 23. erindi:                         Eptir skil eg öldu stokkinn,                         annað kemur hljóð í strokkinn,                          Ísa múga finn eg flokkinn,                         fína málið burt er þá, í. st. H. h.:                         hissa  „skríll í rauða rokkinn, UF                         rekur augun bæði, l. e. i. tr. g.

Aðrar upplýsingar

Safnnúmer
Safnnúmer A: 867 Safnnúmer B: 1871-41
Aðfangategund
Undirskrár
Undirskrá: Munasafn
Efnisorð / Heiti