Aðrar upplýsingar
Kyn / Fæðingarár heimildarmanns
Kona (Aldur ekki skilgreindur)
Ártal
Sent dags: 09.03.2015
Safnnúmer
Safnnúmer B: 2015-1-36
Staður
Núverandi sveitarfélag: Reykjavíkurborg
Spurningaskrá / Svör
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Þær voru og eru hver annarri skemmtilegri.
Amma mín í föðurætt er Albína Thordarson arkítekt. Metnaðafullur arkítekt og góð fyrirmynd fyrir konur sem vilja ná langt í starfi. Sérstakur höfðingi heim að sækja, dregur þriggja rétta matarboð fyrir 12 upp úr rassvasanum. Hef eytt flestum gamlárskvöldum ævi minnar heima hjá henni og Ólafi stjúpafa mínum í Reynilundi 17. Man vel eftir heimsóknum á teiknistofuna þegar ég var barn, þar var sérstök teikningalykt og allt fullt af flottum pennum og öðru dóti að fikta í. Ég er alltaf jafn stolt þegar ég sé hús sem hún hefur teiknað, það er erfitt að finna fallegri byggingar en jafnframt vel skipulagðar. Verandi arkítekt þá er hún samt með allskonar dillur, vill til dæmis ekki hafa útisnúrur því henni finnst þær ljótar. Hún er líka mikil handverkskona. Ég á sérstaklega fallega þykka skærgræna peysu með bambustölum sem hún prjónað þegar hún var 16 ára í síld á Siglufirði. Hún notaði hana sjálf og líka pabbi, systir hans og ég í MR. Amma hefur alltaf ferðast mikið og á endalaust af skemmtilegum sögum um alla staðina sem hún hefur komið til. Heima hjá henni er svo margt spennandi að skoða.
Amma mín Áslaug er líka stórmerkileg kona. Reykir vindla, les mikið og leggur kapal. Hún var alltaf tilbúin að spila við mig, við spiluðum mest rommý, hún kenndi mér að leggja kapla. Við skiptumst reglulega á bókum enn í dag. Hún er alltaf svo stolt þegar við barnabörnin stöndum okkur vel og ég nefndi fyrstu dóttur mína í höfuðið á henni. Ég bjó sem barn lengi í kjallaranum hjá ömmu og afa svo þau eru svona mamma og pabbi nr. 2. Það er alltaf gott að leita til hennar ef eitthvað bjátar á.
Ég var svo heppin að eiga framan af ævinni fjórar langömmur á lífi og tvo langafa. Þetta fólk hafði allt áhrif á mig og mér verður oft hugsað til þeirra.
Langamma mín Pálína var mjög sérstök en alltaf gott og gaman að koma í heimsókn til hennar. Hún var alltaf í Hagkaupsslopp þegar ég man eftir mér en ávallt vel greidd og tilhöfð. Hjá henni fékk ég alltaf perubrjóstsykur. Þegar hún dó fengum við stóran svartan ruslapoka fullan af vandlega straujuðum tuskum. Hún reykti eins og strompur. Hún bjó í Hvassaleiti og það var alltaf mjög fínt og snyrtilegt heima hjá henni. Komst að því eftir að hún dó að hún hafði saumað einstaklega fallegan upphlut á sjálfa sig þegar hún var unglingur og ég á af henni fallega mynd í honum. Hún vildi alltaf spila við mig en mér er sérlega minnisstætt þegar við vorum að spila í einhverju matarboðanna hjá ömmu Albínu, ég hef verið um 5 ára. Við vorum búnar að spila dálítið og ég hafði tapað og var orðin ansi tapsár. Amma Pálína var ekkert fyrir svoleiðis og sagði eitthvað á þessa leið: Það þýðir ekkert að vera svona tapsár, þá vill enginn spila við þig. Ég tók hana á orðinu, elskaði að spila og var sífellt að nauða í öllum að spila og tilhugsunin um að enginn myndi vilja spila við mig ef ég væri tapsár var hræðileg. Mér verður ennþá hugsað til þessa þegar ég er fýld yfir að tapa í spilum og harka af mér.
Langamma mín Vilborg var kennari á Úlfljótsvatni. Klár og skemmtileg kona og glaðlynd. Mér eru minnisstæðar heimsóknir á Ljósaland, þar var ég böðuð í vaskinum sem barn og þar var rauður flöskulampi sem ég dáðist alltaf sérstaklega að.
Langamma mín Ósk Dagóbertsdóttir frá Hellissandi var einstakur karakter. Ég man best eftir henni á Hrafnistu í Reykjavík. Hún og afi Sigurður Sveinn hnýttu á öngla. Hún missti fótinn vegna sykursýki þrælfullorðin og var vart hugað líf en lifði lengi á eftir. Ég elskaði að heimsækja þau á DAS. Langamma Ósk vildi alltaf spila en sveik reyndar grimmt lit "óvart" því hún raðaði aldrei spilunum. Hún var berdreymin og dreymdi fyrir nafni afa míns þrjá menn sem höfðu drukknað frá Hellissandi, Guðni, Þorvarður og Tómas og hann heitir öllum þremur nöfnum. Hún og langafi Sigurður Sveinn giftust aldrei, hann var sjómaður og hún var viss um að hann myndi drukkna ef þau væru gift. Þau áttu 7 börn en þegar langafi dó var erfitt að orða minningargreinina þar sem þau höfðu ekki gifst. Ósk var alþýðulistakona, gekk um fjörurnar safnaði skeljum, fallegum steinum og slíku og límdi á vindlakassa, bein og slíkt. Ég á nokkra gripi eftir hana sem mér þykir mjög vænt um.
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Þær voru og eru hver annarri skemmtilegri.
Amma mín í föðurætt er Albína Thordarson arkítekt. Metnaðafullur arkítekt og góð fyrirmynd fyrir konur sem vilja ná langt í starfi. Sérstakur höfðingi heim að sækja, dregur þriggja rétta matarboð fyrir 12 upp úr rassvasanum. Hef eytt flestum gamlárskvöldum ævi minnar heima hjá henni og Ólafi stjúpafa mínum í Reynilundi 17. Man vel eftir heimsóknum á teiknistofuna þegar ég var barn, þar var sérstök teikningalykt og allt fullt af flottum pennum og öðru dóti að fikta í. Ég er alltaf jafn stolt þegar ég sé hús sem hún hefur teiknað, það er erfitt að finna fallegri byggingar en jafnframt vel skipulagðar. Verandi arkítekt þá er hún samt með allskonar dillur, vill til dæmis ekki hafa útisnúrur því henni finnst þær ljótar. Hún er líka mikil handverkskona. Ég á sérstaklega fallega þykka skærgræna peysu með bambustölum sem hún prjónað þegar hún var 16 ára í síld á Siglufirði. Hún notaði hana sjálf og líka pabbi, systir hans og ég í MR. Amma hefur alltaf ferðast mikið og á endalaust af skemmtilegum sögum um alla staðina sem hún hefur komið til. Heima hjá henni er svo margt spennandi að skoða.
Amma mín Áslaug er líka stórmerkileg kona. Reykir vindla, les mikið og leggur kapal. Hún var alltaf tilbúin að spila við mig, við spiluðum mest rommý, hún kenndi mér að leggja kapla. Við skiptumst reglulega á bókum enn í dag. Hún er alltaf svo stolt þegar við barnabörnin stöndum okkur vel og ég nefndi fyrstu dóttur mína í höfuðið á henni. Ég bjó sem barn lengi í kjallaranum hjá ömmu og afa svo þau eru svona mamma og pabbi nr. 2. Það er alltaf gott að leita til hennar ef eitthvað bjátar á.
Ég var svo heppin að eiga framan af ævinni fjórar langömmur á lífi og tvo langafa. Þetta fólk hafði allt áhrif á mig og mér verður oft hugsað til þeirra.
Langamma mín Pálína var mjög sérstök en alltaf gott og gaman að koma í heimsókn til hennar. Hún var alltaf í Hagkaupsslopp þegar ég man eftir mér en ávallt vel greidd og tilhöfð. Hjá henni fékk ég alltaf perubrjóstsykur. Þegar hún dó fengum við stóran svartan ruslapoka fullan af vandlega straujuðum tuskum. Hún reykti eins og strompur. Hún bjó í Hvassaleiti og það var alltaf mjög fínt og snyrtilegt heima hjá henni. Komst að því eftir að hún dó að hún hafði saumað einstaklega fallegan upphlut á sjálfa sig þegar hún var unglingur og ég á af henni fallega mynd í honum. Hún vildi alltaf spila við mig en mér er sérlega minnisstætt þegar við vorum að spila í einhverju matarboðanna hjá ömmu Albínu, ég hef verið um 5 ára. Við vorum búnar að spila dálítið og ég hafði tapað og var orðin ansi tapsár. Amma Pálína var ekkert fyrir svoleiðis og sagði eitthvað á þessa leið: Það þýðir ekkert að vera svona tapsár, þá vill enginn spila við þig. Ég tók hana á orðinu, elskaði að spila og var sífellt að nauða í öllum að spila og tilhugsunin um að enginn myndi vilja spila við mig ef ég væri tapsár var hræðileg. Mér verður ennþá hugsað til þessa þegar ég er fýld yfir að tapa í spilum og harka af mér.
Langamma mín Vilborg var kennari á Úlfljótsvatni. Klár og skemmtileg kona og glaðlynd. Mér eru minnisstæðar heimsóknir á Ljósaland, þar var ég böðuð í vaskinum sem barn og þar var rauður flöskulampi sem ég dáðist alltaf sérstaklega að.
Langamma mín Ósk Dagóbertsdóttir frá Hellissandi var einstakur karakter. Ég man best eftir henni á Hrafnistu í Reykjavík. Hún og afi Sigurður Sveinn hnýttu á öngla. Hún missti fótinn vegna sykursýki þrælfullorðin og var vart hugað líf en lifði lengi á eftir. Ég elskaði að heimsækja þau á DAS. Langamma Ósk vildi alltaf spila en sveik reyndar grimmt lit "óvart" því hún raðaði aldrei spilunum. Hún var berdreymin og dreymdi fyrir nafni afa míns þrjá menn sem höfðu drukknað frá Hellissandi, Guðni, Þorvarður og Tómas og hann heitir öllum þremur nöfnum. Hún og langafi Sigurður Sveinn giftust aldrei, hann var sjómaður og hún var viss um að hann myndi drukkna ef þau væru gift. Þau áttu 7 börn en þegar langafi dó var erfitt að orða minningargreinina þar sem þau höfðu ekki gifst. Ósk var alþýðulistakona, gekk um fjörurnar safnaði skeljum, fallegum steinum og slíku og límdi á vindlakassa, bein og slíkt. Ég á nokkra gripi eftir hana sem mér þykir mjög vænt um.
Spurningaskrá
Aðfangategund
Efnisorð / Heiti