Aðrar upplýsingar
Kyn / Fæðingarár heimildarmanns
Kona (1945)
Ártal
Sent dags: 09.03.2015
Safnnúmer
Safnnúmer B: 2015-1-35
Staður
Núverandi sveitarfélag: Bolungarvíkurkaupstaður, Bolungarvíkurkaupstaður
Spurningaskrá / Svör
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ingibjörg Haraldsdóttir, rithöfundur, orti ljóð um móðurömmu sína, Rannveigu Majasdóttur:
Bolungarvík Spor þín löngu máð á mölunum þar sem þú stóðst í systkinahópnum og rýndir í kófið litlir lófar í lófum þínum og þrýst fast horft út á hafið fátt sagt, beðið báts sem aldrei kom manns sem borinn var heim á sjóbúðarloftið lífvana
hér stend ég nú horfi út á sléttan sjó það er sumar sólskin og mávarnir garga
þar sem sjóbúðin stóð er malbikuð gata undir henni sporin þín amma mín litla
þungur niður í eyrum mínum saltur sjór í æðum mínum
Úr ljóðasafni Ingibjargar Haraldsdóttur, útg. Mál og menning 2009.
Rannveig Majasdóttir fæddist 19. júní 1891 í Tungu í Bolungarvík. Hún lést 29. júní 1972. Faðir hennar var Majas Elíasson, sjómaður, f. í Æðey 1859, hann drukknaði 13. apríl 1899, þegar fiskibát hvolfdi í lendingu í Bolungarvík. Móðir Rannveigar var Sólveig S. Jónsdóttir, f. 1862 í Hvammssókn, Dalasýslu, d. 10.1.1942. Sólveig stóð í fjörukambinum með börn sín ásamt öðrum aðstandendum bátsverja, þegar bátnum hvolfdi. Sólveig stóð svo ein uppi með sex ung börn, það elsta á níunda ári. Það var ekki á færi einstæðrar móður á þeim tímum, að sjá sex ungum börnum farborða, enda varð hún að láta þau frá sér og gat sjaldnast haft nema eitt þeirra á sínum vegum. Rannveig var elst þessara systkina, ekki náðu nema þrjú þeirra fullorðinsaldri. Ekkert hinna komst nema á tvítugsaldur. Þrjár systurnar komust á efri ár. Um tvítugt hélt Rannveig til Reykjavíkur og dvaldist þar æ síðan. Hún réðist kaupakona að Kirkjubóli við Laugarnesveg, þar sem hún kynntist manni sínum, Guðmundi Magnússyni frá Digranesi, sem var 20 árum eldri en hún. Þeim hjónum varð sjö barna auðið en Guðmundur átti einnig börn af fyrra hjónabandi. Rannveig fékk Spönsku veikina og fæddi þriðja barn sitt á þeim tíma. Árið 1934 missti Rannveig mann sinn, sem hafði þá átt við vanheilsu að stríða í mörg ár. Þá stóð hún í sporum Sólveigar móður sinnar, með sjö börn, þau elstu að vísu orðin sjálfbjarga og farin að hjálpa til. Æfisaga Rannveigar Majasdóttur speglar lífsbaráttu alþýðunnar í þessu landi, þrautseigju fólksins og óbilandi kjark til að mæta jafnt blíðu sem stríðu. Einn snarasti þáttur í skapgerð Rannveigar var félagslyndið. Á heimili hennar var jafnan margt um manninn og öllum tekið af sömu eðlislægu ljúfmennskunni. Hún var vinmörg, enda batt hún ævitryggð við margt sambýlisfólk og aðra, sem hún hafði samneyti við á ýmsum skeiðum ævinnar. Tryggð hennar og vinfesta við það fólk, sem hún kynntist fyrir vestan, varði alla tíð. Lífsreynsla hennar jók skilning hennar og samúð með öllum þeim sem áttu við bágindi að stríða. Hún var einn af stofnendum Mæðrafélagsins í Reykjavík og sinnti þar félagsstarfi af áhuga meðan heilsan leyfði. (Að hluta tekið úr grein Haraldar Björnssonar um Rannveigu, sem birtist í Þjóðviljanum 1972 .)
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ingibjörg Haraldsdóttir, rithöfundur, orti ljóð um móðurömmu sína, Rannveigu Majasdóttur:
Bolungarvík Spor þín löngu máð á mölunum þar sem þú stóðst í systkinahópnum og rýndir í kófið litlir lófar í lófum þínum og þrýst fast horft út á hafið fátt sagt, beðið báts sem aldrei kom manns sem borinn var heim á sjóbúðarloftið lífvana
hér stend ég nú horfi út á sléttan sjó það er sumar sólskin og mávarnir garga
þar sem sjóbúðin stóð er malbikuð gata undir henni sporin þín amma mín litla
þungur niður í eyrum mínum saltur sjór í æðum mínum
Úr ljóðasafni Ingibjargar Haraldsdóttur, útg. Mál og menning 2009.
Rannveig Majasdóttir fæddist 19. júní 1891 í Tungu í Bolungarvík. Hún lést 29. júní 1972. Faðir hennar var Majas Elíasson, sjómaður, f. í Æðey 1859, hann drukknaði 13. apríl 1899, þegar fiskibát hvolfdi í lendingu í Bolungarvík. Móðir Rannveigar var Sólveig S. Jónsdóttir, f. 1862 í Hvammssókn, Dalasýslu, d. 10.1.1942. Sólveig stóð í fjörukambinum með börn sín ásamt öðrum aðstandendum bátsverja, þegar bátnum hvolfdi. Sólveig stóð svo ein uppi með sex ung börn, það elsta á níunda ári. Það var ekki á færi einstæðrar móður á þeim tímum, að sjá sex ungum börnum farborða, enda varð hún að láta þau frá sér og gat sjaldnast haft nema eitt þeirra á sínum vegum. Rannveig var elst þessara systkina, ekki náðu nema þrjú þeirra fullorðinsaldri. Ekkert hinna komst nema á tvítugsaldur. Þrjár systurnar komust á efri ár. Um tvítugt hélt Rannveig til Reykjavíkur og dvaldist þar æ síðan. Hún réðist kaupakona að Kirkjubóli við Laugarnesveg, þar sem hún kynntist manni sínum, Guðmundi Magnússyni frá Digranesi, sem var 20 árum eldri en hún. Þeim hjónum varð sjö barna auðið en Guðmundur átti einnig börn af fyrra hjónabandi. Rannveig fékk Spönsku veikina og fæddi þriðja barn sitt á þeim tíma. Árið 1934 missti Rannveig mann sinn, sem hafði þá átt við vanheilsu að stríða í mörg ár. Þá stóð hún í sporum Sólveigar móður sinnar, með sjö börn, þau elstu að vísu orðin sjálfbjarga og farin að hjálpa til. Æfisaga Rannveigar Majasdóttur speglar lífsbaráttu alþýðunnar í þessu landi, þrautseigju fólksins og óbilandi kjark til að mæta jafnt blíðu sem stríðu. Einn snarasti þáttur í skapgerð Rannveigar var félagslyndið. Á heimili hennar var jafnan margt um manninn og öllum tekið af sömu eðlislægu ljúfmennskunni. Hún var vinmörg, enda batt hún ævitryggð við margt sambýlisfólk og aðra, sem hún hafði samneyti við á ýmsum skeiðum ævinnar. Tryggð hennar og vinfesta við það fólk, sem hún kynntist fyrir vestan, varði alla tíð. Lífsreynsla hennar jók skilning hennar og samúð með öllum þeim sem áttu við bágindi að stríða. Hún var einn af stofnendum Mæðrafélagsins í Reykjavík og sinnti þar félagsstarfi af áhuga meðan heilsan leyfði. (Að hluta tekið úr grein Haraldar Björnssonar um Rannveigu, sem birtist í Þjóðviljanum 1972 .)
Spurningaskrá
Aðfangategund
Efnisorð / Heiti