Aðrar upplýsingar
Kyn / Fæðingarár heimildarmanns
Karl (1982)
Ártal
Sent dags: 09.03.2015
Safnnúmer
Safnnúmer B: 2015-1-68
Staður
Núverandi sveitarfélag: Reykjavíkurborg
Spurningaskrá / Svör
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ég, eins og flestir örugglega sem ákveða að skrifa inn frásögn hér, á mjög góðar minningar af ömmu minni. Boggu eins og hún var alltaf kölluð. Ég var einungis 10 ára gamall þegar hún lést en í huga mér stafar hlýja og ástúð af minningum . Og hlátur, nóg af hlátri. Ég minnist þess mest að sitja inni í eldhúsi með foreldrum mínum og Ömmu í Gyðufelli í Breiðholtinu þar sem amma bjó. Þar sat Amma með okkur við gluggann, reykti og ræddi ýmis mál. Ég fékk oft lummur frá henni og það var það besta sem ég vissi. Man ekki mikið eftir að hafa fengið nammi, en þvíhafði afi alltaf laumað að mér en hann hafði dáið þegar ég var fimm ára gamall. Amma bjó því ein, en að mínu viti var hún ekki oft einsömul. Hún tók virkan þátt í félagsstarfi í Gerðubergi og spilaði líka mikið við börn sín, barnabörn og systkini. Bridds eða Rommí. Ég tók aldrei þátt í því en man mikið eftir fólki við spilaborðin. Amma átti mjög fallegan svartan símstól með bróderaðri setu og man ég eftir að hafa setið lengi við og fiktað í símstólnum. Á honum voru hinar ýmsu hirslur sem ég opnaði og lokaði og setti leikföng inn í. Þar var líka lítil þunn skúffa sem maður gat dregið út þar sem undir gleri var blað með nöfnum og símanúmerum. Þetta blað og þessi skúffa fannst mér heillandi. Það voru margir fallegir gamlir gripir á heimili ömmu og við barnabörnin máttum leika okkur eins og við vildum. Maður rótaði í öllum skúffum og skápum og sýndi ömmu það sem maður fann og stundum fékk maður sögur um hlutina. Amma lét mig stundum hafa pening og sendi mig út í bakarí. Þangað fékk ég að labba einn og fannst mér það mjög merkilegt. Maður fór út bakvið og labbaði upp í Breiðholtsbakarí og kom til baka oftast með súkkulaðihúðaða kleinuhringi. Amma tók alltaf á móti manni með opin faðminn og það var svo gott að faðma hana. Ég vildi óska að ég ætti fleiri sterkari og skýrari minningar af ömmu minni. Mín mesta eftirsjá er sú að 10 ára gamall neitaði ég að fljúga til Nesskaupsstaðar þar sem amma lá á sjúkrahúsinu. Hún hafði fengið blóðtappa. Ég þorði ekki í flugið og fór því ekki. Amma lést skömmu síðar. Öðrum ömmum og langömmum kynntist ég því miður ekki þar sem þær voru látnar áður en ég fæddist.
Frásögn með stuðningi minnisatriða:
Amma mín hét Þorbjörg Pálsdóttir frá Stóru-Brekku í Fljótum f. 14. nóvember 1910 látin 26. október 1992. Hún átti lengst af heima í Fljótum í Skagafirði, á Stóru Brekku og Hvammi. Hún kláraði barnaskólan, ekki meira að ég held. Ég var því miður of ungur þegar hún deyr til þess að þekkja hinar ýmsu skoðanir hennar. Hún hefur alltaf verið mér hvatning þó vegna jákvæðni og hún var mín tenging í eldri tíma og öðruvísi þjóðskipulag.
Við hvaða staði og tímabil er frásögn þín miðuð?:
Reykjavík 1985-1992.
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ég, eins og flestir örugglega sem ákveða að skrifa inn frásögn hér, á mjög góðar minningar af ömmu minni. Boggu eins og hún var alltaf kölluð. Ég var einungis 10 ára gamall þegar hún lést en í huga mér stafar hlýja og ástúð af minningum . Og hlátur, nóg af hlátri. Ég minnist þess mest að sitja inni í eldhúsi með foreldrum mínum og Ömmu í Gyðufelli í Breiðholtinu þar sem amma bjó. Þar sat Amma með okkur við gluggann, reykti og ræddi ýmis mál. Ég fékk oft lummur frá henni og það var það besta sem ég vissi. Man ekki mikið eftir að hafa fengið nammi, en þvíhafði afi alltaf laumað að mér en hann hafði dáið þegar ég var fimm ára gamall. Amma bjó því ein, en að mínu viti var hún ekki oft einsömul. Hún tók virkan þátt í félagsstarfi í Gerðubergi og spilaði líka mikið við börn sín, barnabörn og systkini. Bridds eða Rommí. Ég tók aldrei þátt í því en man mikið eftir fólki við spilaborðin. Amma átti mjög fallegan svartan símstól með bróderaðri setu og man ég eftir að hafa setið lengi við og fiktað í símstólnum. Á honum voru hinar ýmsu hirslur sem ég opnaði og lokaði og setti leikföng inn í. Þar var líka lítil þunn skúffa sem maður gat dregið út þar sem undir gleri var blað með nöfnum og símanúmerum. Þetta blað og þessi skúffa fannst mér heillandi. Það voru margir fallegir gamlir gripir á heimili ömmu og við barnabörnin máttum leika okkur eins og við vildum. Maður rótaði í öllum skúffum og skápum og sýndi ömmu það sem maður fann og stundum fékk maður sögur um hlutina. Amma lét mig stundum hafa pening og sendi mig út í bakarí. Þangað fékk ég að labba einn og fannst mér það mjög merkilegt. Maður fór út bakvið og labbaði upp í Breiðholtsbakarí og kom til baka oftast með súkkulaðihúðaða kleinuhringi. Amma tók alltaf á móti manni með opin faðminn og það var svo gott að faðma hana. Ég vildi óska að ég ætti fleiri sterkari og skýrari minningar af ömmu minni. Mín mesta eftirsjá er sú að 10 ára gamall neitaði ég að fljúga til Nesskaupsstaðar þar sem amma lá á sjúkrahúsinu. Hún hafði fengið blóðtappa. Ég þorði ekki í flugið og fór því ekki. Amma lést skömmu síðar. Öðrum ömmum og langömmum kynntist ég því miður ekki þar sem þær voru látnar áður en ég fæddist.
Frásögn með stuðningi minnisatriða:
Amma mín hét Þorbjörg Pálsdóttir frá Stóru-Brekku í Fljótum f. 14. nóvember 1910 látin 26. október 1992. Hún átti lengst af heima í Fljótum í Skagafirði, á Stóru Brekku og Hvammi. Hún kláraði barnaskólan, ekki meira að ég held. Ég var því miður of ungur þegar hún deyr til þess að þekkja hinar ýmsu skoðanir hennar. Hún hefur alltaf verið mér hvatning þó vegna jákvæðni og hún var mín tenging í eldri tíma og öðruvísi þjóðskipulag.
Við hvaða staði og tímabil er frásögn þín miðuð?:
Reykjavík 1985-1992.
Spurningaskrá
Aðfangategund
Efnisorð / Heiti