Aðrar upplýsingar
Kyn / Fæðingarár heimildarmanns
Karl (1946)
Ártal
Sent dags: 09.03.2015
Safnnúmer
Safnnúmer B: 2015-1-105
Staður
Núverandi sveitarfélag: Bláskógabyggð, Bláskógabyggð
Spurningaskrá / Svör
Allar spurningar
Þegar ég er beðinn að skrifa um ömmu mína, hreinlega neita ég að gera upp á milli þeirra kvenna sem hafa trúlega gert mig að mannréttinda frík með ofboðs tilfinningu fyrir því að við skulum ekki hafa kvenna meirihluta á Alþingi og í sveitastjórnum. Ástæðan er ekki bara sú að konur eru augljóslega lausar við hanalæti og þar með líklegri til að grunda alla hluti betur, heldur beinlínis vegna þess að líkurnar til að við fáum gáfulegri ákvarðanir þar sem þekking er til staðar eru meiri. Ef við horfum svo til þess sem verið er að fást við í sveitastjórnum og á þingi er morgunljóst að það eru meiri líkur til að rekast á þekkingu á hlutunum meðal kvenna eins og verkaskiptingu kynjanna er háttað í dag.
Eftirmáli:
Hún hét Guðrún Vigfúsdóttir fædd 15. okt. 1861 og lét teljarana í manntalinu í nóvember 1901 skrifa í dálkinn hvaðan komið í sóknina, „úr Lærðaskólanum“. Þetta voru þögul mótmæli við meðferð stúlkna í menntamálum. Hún kom úr eldhúsinu. „Um menntun Úthlíðar-systkina segir hún: „að systurnar hafi verið læsar en ekki skrifandi, verið vel að sér í höndunum. Bræðurnir kunnu hinsvegar að skrifa. Öll voru þau systkinin vel gefin og myndarleg.“ Þetta er úr Sagnaþáttum Vigfúsar Kristjánssonar sonar hennar sem í tómstundum á efri árum tók þá saman og gaf út, þrjú hefti. Móðir Guðrúnar, Auðbjörg var ein systranna fædd 1826-. Systkinin 12 að tölu fædd frá 1822 til 1838-.
Það þarf ekki einu sinni heilt umslag að hætti ömmu minnar Margrétar til að reikna sig fram til þess sem verður með fjölgun fólks í heiminum, ekki heldur flutning þess undan hremmingum, fyrirséðum af loftslagsáhrifum og hæpnum friði. Það verður bakkað yfir börn, sum fá súkkulaði önnur kakó, sum fá að læra að lesa en kannski ekki öll að skrifa. En ef Þau ná að skrifa verðum við að vona að það verði lesið og ekki síst milli línanna áður en felldir eru dómar. Sú var fortakslaust ósk ammanna minna um það er lauk.
Eitt veit ég að þær áttu sameiginlegt og sneri að mér. Þær sögðu mér ekki allt en alltaf satt, alltaf. Því gat ég þegar forsjónin hafði fært mér afastrák og hann var orðinn stálpaður og farinn að efa sannleiksgildi fullyrðinga afans, minnt hann á að ég hefi ekki einu sinni skrökvað að honum með jólasveininn. Blessaðar veri ömmur mínar.
Þegar ég er beðinn að skrifa um ömmu mína, hreinlega neita ég að gera upp á milli þeirra kvenna sem hafa trúlega gert mig að mannréttinda frík með ofboðs tilfinningu fyrir því að við skulum ekki hafa kvenna meirihluta á Alþingi og í sveitastjórnum. Ástæðan er ekki bara sú að konur eru augljóslega lausar við hanalæti og þar með líklegri til að grunda alla hluti betur, heldur beinlínis vegna þess að líkurnar til að við fáum gáfulegri ákvarðanir þar sem þekking er til staðar eru meiri. Ef við horfum svo til þess sem verið er að fást við í sveitastjórnum og á þingi er morgunljóst að það eru meiri líkur til að rekast á þekkingu á hlutunum meðal kvenna eins og verkaskiptingu kynjanna er háttað í dag.
Eftirmáli:
Hún hét Guðrún Vigfúsdóttir fædd 15. okt. 1861 og lét teljarana í manntalinu í nóvember 1901 skrifa í dálkinn hvaðan komið í sóknina, „úr Lærðaskólanum“. Þetta voru þögul mótmæli við meðferð stúlkna í menntamálum. Hún kom úr eldhúsinu. „Um menntun Úthlíðar-systkina segir hún: „að systurnar hafi verið læsar en ekki skrifandi, verið vel að sér í höndunum. Bræðurnir kunnu hinsvegar að skrifa. Öll voru þau systkinin vel gefin og myndarleg.“ Þetta er úr Sagnaþáttum Vigfúsar Kristjánssonar sonar hennar sem í tómstundum á efri árum tók þá saman og gaf út, þrjú hefti. Móðir Guðrúnar, Auðbjörg var ein systranna fædd 1826-. Systkinin 12 að tölu fædd frá 1822 til 1838-.
Það þarf ekki einu sinni heilt umslag að hætti ömmu minnar Margrétar til að reikna sig fram til þess sem verður með fjölgun fólks í heiminum, ekki heldur flutning þess undan hremmingum, fyrirséðum af loftslagsáhrifum og hæpnum friði. Það verður bakkað yfir börn, sum fá súkkulaði önnur kakó, sum fá að læra að lesa en kannski ekki öll að skrifa. En ef Þau ná að skrifa verðum við að vona að það verði lesið og ekki síst milli línanna áður en felldir eru dómar. Sú var fortakslaust ósk ammanna minna um það er lauk.
Eitt veit ég að þær áttu sameiginlegt og sneri að mér. Þær sögðu mér ekki allt en alltaf satt, alltaf. Því gat ég þegar forsjónin hafði fært mér afastrák og hann var orðinn stálpaður og farinn að efa sannleiksgildi fullyrðinga afans, minnt hann á að ég hefi ekki einu sinni skrökvað að honum með jólasveininn. Blessaðar veri ömmur mínar.
Spurningaskrá
Aðfangategund
Efnisorð / Heiti