Aðrar upplýsingar
Kyn / Fæðingarár heimildarmanns
Karl (1941)
Ártal
Sent dags: 09.03.2015
Safnnúmer
Safnnúmer B: 2015-1-109
Staður
Núverandi sveitarfélag: Akraneskaupstaður, Akraneskaupstaður
Spurningaskrá / Svör
Allar spurningar
Ég fæddist á Kálfafellsstað, sonur sr. Jóns Péturssonar prófasts og Þóru Einarsdóttir, síðar formanns verndar. Sr jón faðir minn (f. 1.3 1896 d. 23.1 1973) var sonur sr. Péturs prests á Kálfafellstað (f. 12. 6 1850 d. 28.4 1926) og Helgu Skúladóttir frá Sigríðarstöðum í Ljósavatnsskarði (f. 9.3 1866 d. 17. 7 1953). Foreldrar hennar voru Skúli Kristjánsson og Elísabet jónsdóttir. Er frændgarður hennar stór um Þingeyjarsýslur (Illugastaðarætt).Þóra móðir mín (f. 10.2 1913 d. 14.4 2000) var dóttir Einars Jónssonar (f. 20.4 1885 d. 29.7 1969), Einars Hjörleifssonar prests í Vallanesi (vefaraætt) og Guðbjargar Lísbet Kristjánsdóttir, f í S-Báreyrarsveit 12.11 1887 d. 1.9 1979. Foreldrar hennar voru Kristján Þorsteinsson, Hjallabúð Brimilsvallasókn og Sigurlín Þórðardóttir. Er ættbogi Guðbjargar allstór um Snæfellsnes.
1 Helga amma mín giftist sr.Pétri á Hálsi 1886, en þau fluttust á Kálfafellstað 1892. Amma var húsmóðir á mannmörgu heimili, þótti hjúsæl og sagði vel fyrir um búskap allan, enda Pétur afi lítt hneigður til þess vafsturs, allur í bókum og ættfræði. Þórbergur á Hala minnist hennar lofsamlega í bókum sínum, engin sneið og óf skyrtur sem hún, sagði hana.
Amma og afi eignuðust fjögur börn, auk föður míns þær Jóhönnu (gift Helga Hermanni Eiríkssyni), Jarþrúður (gift Sigfúsi M.Jhonsen) og Elísabet(gift Georg Jensen, Hillerod, Danmörku) Fljótlega eftir að pabbi giftist mömmu 1936, afhenti amma tengdadóttir sinni lyklavöldin og flutti suður í hornið hjá Jóhönnu dóttur sinni og Helga Hermanni. Þar dvaldi hún góðu yfirlæti til dauðadags 1953.
Foreldrar mínir fluttust suður 1944 þar sem pabbi var kennari við Iðnskólann.
Ég á góðar minningar um Helgu ömmu, enda þótt alltaf sé erfiðast að gera sér grein fyrir því sem næst manni er. Hún hafði forstofuherbergi útaf fyrir sig, sat þar jafnan í peysufötum og spann á rokk eftir gömlum vana. Átti jafnan brjóstsykur í kommóðuskúffu og saði mér sögur af æskuárum sínum á Sigríðarstöðum. Ég var sólgin í sögur af mannýgum nautum, sem þar gengu laus. Börn eru alltaf börn.
Amma var jafnlynd og hógvær í fasi, fór oft með guðsorð í hálfum hljóðum, fróm í sér og trygg sínu fólki. Hjá henni var gott að sitja, rólegheit yfir öllu. Hún var orðin stirð til gangs, enda hafði hún mátt taka til hendinnni um dagana. Hún var jarðsett í Fossvogskirkjugarði, en ekki við hlið afa eystra, enda samgöngur þangað mjög erfiðar.
2 Guðbjörg amma mín giftist Einari Jónssyni en hann var ráðsmaður og kennari á Hvanneyri hjá Halldóri Vilhjálmssyni. Þau eignuðust níu dætur, þær eldri fæddar á Hvanneyri. Vegna vaxandi ómegðar fluttust þau suður á Skipaskaga þar sem afi vann við plægingar og járnsmíði, fyrst á Krossi (smábýli) síðar byggðu þau sér hús á Akranesi, Esjuberg. Er tímar liðu varð hann vegaverkstjóri, fyrst í Borgarfirði en síðar yfirverkstjóri vegagerðarinnar á Austurlandi. Starfstími hans var á sumrin, en amma var heima með börnin. Auk níu dætra ól hún upp systurson sinn. Það þurfti í mörg horn að líta, en amma var starfskona mikil, enda þótt heilsan væri ekki alltaf upp á það besta. Þrjár dætur urðu prestskonur, enda var oft sagt að Akranes væri helsta útungunarstöð íslenskra prestskvenna!
Upp úr stríðslokum fluttust þau amma og afi til Reykjavíkur og bjuggu þar á ýmsum stöðum, síðast á Kjartansgötu 4. Amma var listræn í eðli sínu, flink saumakona sem saumaði á allt sitt fólk. Til er skemmtileg mynd af fimm elstu telpunum í röð, allar í fínum kjólum úr sama efnisstranganum. Hún var gefin fyrir tónlist og liti, og margt af tónlistarfólki er í ætt hennar(t.d Hallbjörg og Steina) hugðarefni, hennar seint og snemma. Siður hennar var að halda kaffiboð 2 dag jóla, þar sem ættingjar fjölmenntu til. Öll barnabörn fengu sömu jólagjöfina ár eftir ár, spil og sokka.Það var ómissandi hluti jólanna.
Árin liðu, tíminn er fugl sem flýgur hratt, og fólk dreifðist. Alltaf var samt litið inn til ömmu annað veifið. Hún bjó ein í stórri íbúð eftir lát afa og vildi ekki breyta til, var raunsönn og frumleg í eðli sínu, átti sitt skap og var alltaf hrein og bein. „Ég þríf eitt herbergi á viku, það er mér nóg“ sagði hún mér. Dætur hennar höfðu áhyggjur af henni einni í íbúð, og buðust til að útvega henni konu til aðstoðar. Hún hélt nú ekki ! „Ég á nóg með mig sjálf“ sagði hún, „þó ég fari nú ekki að stjana við einhverja kerlingu“. Svona var hún. Hennar líf var líf í staðfestu og sæmd.
Ég fæddist á Kálfafellsstað, sonur sr. Jóns Péturssonar prófasts og Þóru Einarsdóttir, síðar formanns verndar. Sr jón faðir minn (f. 1.3 1896 d. 23.1 1973) var sonur sr. Péturs prests á Kálfafellstað (f. 12. 6 1850 d. 28.4 1926) og Helgu Skúladóttir frá Sigríðarstöðum í Ljósavatnsskarði (f. 9.3 1866 d. 17. 7 1953). Foreldrar hennar voru Skúli Kristjánsson og Elísabet jónsdóttir. Er frændgarður hennar stór um Þingeyjarsýslur (Illugastaðarætt).Þóra móðir mín (f. 10.2 1913 d. 14.4 2000) var dóttir Einars Jónssonar (f. 20.4 1885 d. 29.7 1969), Einars Hjörleifssonar prests í Vallanesi (vefaraætt) og Guðbjargar Lísbet Kristjánsdóttir, f í S-Báreyrarsveit 12.11 1887 d. 1.9 1979. Foreldrar hennar voru Kristján Þorsteinsson, Hjallabúð Brimilsvallasókn og Sigurlín Þórðardóttir. Er ættbogi Guðbjargar allstór um Snæfellsnes.
1 Helga amma mín giftist sr.Pétri á Hálsi 1886, en þau fluttust á Kálfafellstað 1892. Amma var húsmóðir á mannmörgu heimili, þótti hjúsæl og sagði vel fyrir um búskap allan, enda Pétur afi lítt hneigður til þess vafsturs, allur í bókum og ættfræði. Þórbergur á Hala minnist hennar lofsamlega í bókum sínum, engin sneið og óf skyrtur sem hún, sagði hana.
Amma og afi eignuðust fjögur börn, auk föður míns þær Jóhönnu (gift Helga Hermanni Eiríkssyni), Jarþrúður (gift Sigfúsi M.Jhonsen) og Elísabet(gift Georg Jensen, Hillerod, Danmörku) Fljótlega eftir að pabbi giftist mömmu 1936, afhenti amma tengdadóttir sinni lyklavöldin og flutti suður í hornið hjá Jóhönnu dóttur sinni og Helga Hermanni. Þar dvaldi hún góðu yfirlæti til dauðadags 1953.
Foreldrar mínir fluttust suður 1944 þar sem pabbi var kennari við Iðnskólann.
Ég á góðar minningar um Helgu ömmu, enda þótt alltaf sé erfiðast að gera sér grein fyrir því sem næst manni er. Hún hafði forstofuherbergi útaf fyrir sig, sat þar jafnan í peysufötum og spann á rokk eftir gömlum vana. Átti jafnan brjóstsykur í kommóðuskúffu og saði mér sögur af æskuárum sínum á Sigríðarstöðum. Ég var sólgin í sögur af mannýgum nautum, sem þar gengu laus. Börn eru alltaf börn.
Amma var jafnlynd og hógvær í fasi, fór oft með guðsorð í hálfum hljóðum, fróm í sér og trygg sínu fólki. Hjá henni var gott að sitja, rólegheit yfir öllu. Hún var orðin stirð til gangs, enda hafði hún mátt taka til hendinnni um dagana. Hún var jarðsett í Fossvogskirkjugarði, en ekki við hlið afa eystra, enda samgöngur þangað mjög erfiðar.
2 Guðbjörg amma mín giftist Einari Jónssyni en hann var ráðsmaður og kennari á Hvanneyri hjá Halldóri Vilhjálmssyni. Þau eignuðust níu dætur, þær eldri fæddar á Hvanneyri. Vegna vaxandi ómegðar fluttust þau suður á Skipaskaga þar sem afi vann við plægingar og járnsmíði, fyrst á Krossi (smábýli) síðar byggðu þau sér hús á Akranesi, Esjuberg. Er tímar liðu varð hann vegaverkstjóri, fyrst í Borgarfirði en síðar yfirverkstjóri vegagerðarinnar á Austurlandi. Starfstími hans var á sumrin, en amma var heima með börnin. Auk níu dætra ól hún upp systurson sinn. Það þurfti í mörg horn að líta, en amma var starfskona mikil, enda þótt heilsan væri ekki alltaf upp á það besta. Þrjár dætur urðu prestskonur, enda var oft sagt að Akranes væri helsta útungunarstöð íslenskra prestskvenna!
Upp úr stríðslokum fluttust þau amma og afi til Reykjavíkur og bjuggu þar á ýmsum stöðum, síðast á Kjartansgötu 4. Amma var listræn í eðli sínu, flink saumakona sem saumaði á allt sitt fólk. Til er skemmtileg mynd af fimm elstu telpunum í röð, allar í fínum kjólum úr sama efnisstranganum. Hún var gefin fyrir tónlist og liti, og margt af tónlistarfólki er í ætt hennar(t.d Hallbjörg og Steina) hugðarefni, hennar seint og snemma. Siður hennar var að halda kaffiboð 2 dag jóla, þar sem ættingjar fjölmenntu til. Öll barnabörn fengu sömu jólagjöfina ár eftir ár, spil og sokka.Það var ómissandi hluti jólanna.
Árin liðu, tíminn er fugl sem flýgur hratt, og fólk dreifðist. Alltaf var samt litið inn til ömmu annað veifið. Hún bjó ein í stórri íbúð eftir lát afa og vildi ekki breyta til, var raunsönn og frumleg í eðli sínu, átti sitt skap og var alltaf hrein og bein. „Ég þríf eitt herbergi á viku, það er mér nóg“ sagði hún mér. Dætur hennar höfðu áhyggjur af henni einni í íbúð, og buðust til að útvega henni konu til aðstoðar. Hún hélt nú ekki ! „Ég á nóg með mig sjálf“ sagði hún, „þó ég fari nú ekki að stjana við einhverja kerlingu“. Svona var hún. Hennar líf var líf í staðfestu og sæmd.
Spurningaskrá
Aðfangategund
Efnisorð / Heiti