Sigrún Jónsdóttir
7.2.1886 - 16.2.1978
Staða
Húsfreyja
Staður
Staður: Melstaður, Faxastígur 8b, 900-Vestmannaeyjum, Vestmannaeyjabær, Vestmannaeyjabær, Ísland
Núverandi sveitarfélag: Vestmannaeyjabær, Vestmannaeyjabær
Sveitarfélag 1950: Vestmannaeyjar
Sveitarfélag 1950: Reykjavík
Ítarupplýsingar
Vefbirting:
"Sigrún Jónsdóttir amma mín fæddist 7. febrúar 1886 í Vestmannaeyjum. Samkvæmt Íslendingabók voru þau 7 systkinin, tveir yngstu bræðurnir dóu í eða fljótlega eftir fæðingu. Tveir bræðranna lifðu til 17 og 20 ára aldurs. Annar þeirra var svo óheppinn að hann var staddur í fuglabjargi þegar Suðurlandsskjálftinn reið yfir og fékk á sig grjóthnullunga sem urðu honum að bana. Hinn drukknaði. Þannig að þau voru þrjú sem náðu fullorðinsaldri, amma, Jóhanna og Þorsteinn sem kenndur var við Laufás. Fjölskyldan hafði lifað við mjög þröng kjör framanaf en með dugnaði og eljusemi náðu þau að eignast hlut í bátum, fyrst sexæringnum Ísaki og síðar í vélbátunum Farsæli og Elliða. Á þeim árum sem vélbátar voru að taka við af árabátum voru miklir uppgangstímar í Vestmannaeyjum.
Amma giftist Sigurði Hermannssyni. Hann var ættaður austan af landi og hafði verið skilinn eftir, ásamt tvíburabróður sínum, í fóstri hjá nágrönnunum þegar fjölskyldan flutti til Vesturheims. Þorsteinn bróðir ömmu var nokkrum árum eldri en amma og hafði þá þegar hafið útgerð. Menn keyptu sér hlut í bátum þannig að nokkrir eigendur voru að hverjum báti. Sigurður og amma áttu hlut í vélbátum og stunduðu útgerð. Þau amma voru eflaust mjög driftug og á nokkrum árum byggðu þau sér húsið að Melstað í Vestmannaeyjum en Melstaður var nafnið á býlinu sem Sigurður kom frá. Fjölskyldan bjó á miðhæðinni og var brattur stigi upp í risið sem var oftast leigt út til fjölskyldufólks. Sigurður var formaður á báti sínum. Venjan var að formaður sæi þeim skipsverjum fyrir húsnæði sem ekki áttu heimili í plássinu. Voru því skipsverjar þeirra vistaðir í kjallaranum. Eldhúsið var á miðhæðinni og var allur matur soðinn í sameiginlegri suðu í einum eða tveim pottum en matarbitarnir voru eign þeirra sem bjuggu í húsinu og voru merktir með lituðum spottum þannig að hver lagði sér til í matinn það sem hann ætlaði að borða og fékk það soðið. Húsið var hitað með olíukyndingu og föt voru þvegin í kjallara og þurfti að hita allt vatn með olíu eða viði. Skortur var á góðu vatni í Vestmannaeyjum og var regnvatni safnað af þökum. Laun voru yfirleitt ekki borguð út í peningum en aflanum var skipt eftir róður og tók hver sína fiska og gekk frá því sem ekki var notað til matar með að salta eða hengja í trönur. Átti hver sinn saltfisksstafla og oft voru konur og börn í fiskburði þegar bátarnir komu að.
Þau amma keyptu sér einnig jörð við Brimhóla í Vestmannaeyjum og voru með kýr sem þau heyjuðu fyrir á landinu. Kýr eru nauðsynlegar þeim sem eiga börn og Sigurður og amma eignuðust þrjú börn, Þorstein á Blátindi, Þórunni og Sigríði. Dag einn í febrúar 1920 lagði Sigurður upp í bæjarferð til Reykjavíkur á bátinum Nirði VE-220. Á heimleiðinni eftir bæjartúrinn voru skipsverjar þreyttir og lögðust til svefns. Sigurður stóð við stýrið. Þegar þeir svo vöknuðu var Sigurður ekki lengur á skipinu og enginn hafði orðið var við að hann tók út. Lík hans rak seinna á land og var hann grafinn í Vestmannaeyjum.
Amma var orðin ekkja með 3 börn, það yngsta ársgamalt. Hún réði til sín ráðsmann til að hjálpa sér við daglegar sýslur og varð fyrir valinu Ágúst Úlfarsson, ættaður úr Fljótshlíðinni. Hann var úr stórum systkinahóp og hafði móðirin Guðlaug dáið af barnsförum þegar 15. barnið fæddist. Úlfar kvæntist aftur og átti 3 börn með seinni konunni. Mér finnst sennilegt að barnaskarinn hafi þurft að vaxa hratt úr grasi og fara að sjá fyrir sér. Ágúst hafði alltaf verið bókhneigður og var búinn að fá skólapláss en vantaði farareyri. Í skólann komst hann aldrei en ílendist hjá ömmu og varð seinni maður hennar."
(Heimild ÞÞ 2015-1-5)
Tengd aðföng
