Náttúruhamfarir
In preservation at
National Museum of Iceland
Main information
Gender / Year of Submittee
Kona (1924)
Object-related numbers
Museumnumber a: 12073
"Museumnumber b": 1996-1
Questions / Answers
Nr. 12073
p1
Heimildarmaður: Svava Pétursdóttir
Fd. 12.10.1924
Svörin miðast við Strandasýslu
Í Óslandi í fyrrverandi Hrófbergshreppi,
sem nú er
Hólmavíkruhreppur, var býli
fyrir ævarlöngu eða kot sem hét
Bjarnarvík. Ég hef heyrt að
þarhafi fallið skriða yfir öll
hús sem voru þar og allir hafi farist
nema ein stúlka sem komst út að
Ósi
og fylgir sögunni að hún hafi gefið
hrafninum út fyrir dyrnar
vanalega, en
þennan dag fór hann alltaf og hún
elti hann út fyrir tún og
það bjargaði henni,
því þá féll skriðan. Þarna er mikil
urð og grjót og grænn
blettur, eitthvað af túninu sem
sest í eflaust.
Svo hef ég heyrt að hafi verið
kot sem heitir Tungukot, neðst
í Goðdalnum, Sundalsmegin við ána
og þar hefði fallið snjóflóð
og allri farist. Svo var það árið
1948, 12. desember að féll snjóflóð
í Goðdal í Bjarnarfirði og
þar fórust 6 manns.
Bóndinn Jóhann Kristmundsson bjargaðist,
en kól svo að
hann missti annan fótinn en fólkið
sem fórst var konan hans
Svanborg Ingimundardóttir,
Svanhildur og Ásdís dætur þeirra,
Jónína Jóhannsdóttir
föðursystir Jóhanns,
Guðrún dóttir Jónínu og Jónas sonur
Guðrúnar. Snjóflóðið féll
á sunnudag, en komið var þangað
á fimmtudag. Það var
blindbylur og símasambandslaust
og
ekki fært fyrr. Fyrir framan Kirkjuból
í Staðardal falla
stundum snjóflóð og fara
þá þvert yfir dalinn og ég held
að hafi fallið í fyrravor
heldur en árið áður
snjóflóð þar þvert yfir dalinn
og upp fyrir þjóðveginn vestan
verðu á móti, því flóðið kom norðan
verðu frá. Það varð að
ýta svo bílar kæmust vestur. Þurfti
að
hreinsa af veginum, þetta var svo
stórt og mikið um sig og
djúpt. Þetta kemur oft fyrir, en
engin slys hafa hlotist af því
það sem ég veit um. Eins falla
aurskriður úr
Kirkjubólshlíðinni stundum.
p2
Það var eitthvað í kringum 1940,
man ekki
alveg upp á ár, þá féll snjó- og
vatnsflóð á bænum Bólstað í
Kaldrananeshreppi.
Bærinn er norðan verðu við Steingrímsfjörð,
upp af bænum er
gil sem kom mikill snjór í og stíflaðist
að neðan verðu og vatnið
safnaðist undir snjónum,
þangað til allt spýttist fram og
niður túnið og yfir fjárhúsin
og flest allt féð fórst,
en bærinn slapp. Flóðið var allt
í kring og út um allt tún, og
hesthúsið fylltist afvatni og hestarnir
voru þar inni en þá sakaði
ekki og fólkiðslapp alveg ómeitt.
Synir hjónanna voru nýkomnir úr
húsunum. Fjárhúsin voru á sama
stað byggð
aftur, en ég hef heyrt að löngu
seinna hafi komið vatnsflóð
sem flæddi niður túnið en gerði
ekkert tjón.
Á Drangsnesi býr Kristján
Loftsson sonur hjónanna
sem bjuggu á Bólstað og hann gæti
gefið nánari upplýsingar
um þetta, því hann var
heima þegar þetta skeði. Nú er
Bólstaður í eyði og öll hús
horfin, búið að
brenna og grafa allt, eftir stendur
autt túnið. Þegar farið er
yfir Trékillisheiði yfir
í Djúpuvík er farið upp fyrir utan
Bólstað. Yfirleitt er ekki
snjóflóðahætta á
bæjum hér í sveit, nema á einstaka
stað, eins og ég hef sagt
frá það sem ég hef heyrt um og
eins man ég ekki eftir annars
staðar í Kaldrananeshreppi en það
sem
ég hef sagt frá. Ég minntist á
aurskriður á fyrsta blaðinu.
Aurskriður falla helst í
miklum vatnavöxtum, þegar er snjór
sem er að leysa og vatn
flæðir þá oft út um
allt og rennur þá oft mikið niður
brattar hlíðar. Í miklum
leysingum vaxa árnar
mikið og flæða þá oft út um allt
láglendið og yfir vegi. Það
gerir Staðaráin við
Steingrímsfjörð, oft þegar leysir
og mikill snjór er og hlýnar
ogrignir
p3
Það er mjög sjaldan að komi jarðskjálfti
hér um slóðir en 28.3.1963
kommikill skjálfti
um hálf tólf um kvöldið eða fyrir
miðnættið en hérna skemmdist
ekkert nema
skorsteinn sprakk, komu sprungur,
en ekki til skaða. Það var
mikill titringur eins og færi undir
og yfir bæinn og hristist mikið
en manni bregður mikið og er lengi
hræddur um að hann komi aftur og
aftur. Það komu kippir á
bæjum hér í sveitinni sem við tókum
ekki eftir hérna, en það er
mjög sjaldan sem titrar jörð
hér um slóðir. Eins er með eldingar.
Það er mjög sjaldan sem
verður vart við þær
en einstaka sinnum. Ég man ekki
árið, sem komu eldingar og
þrumur úr
heiðskíru lofti eins og hendi væri
veifað. Það var sólskin og
mjög mikill hiti og verið í heyskap
á eyðijörðinni Víðivöllum
og búið að rifja mikið hey eða
nærri
búið held ég, þá dimmdi fram í
Staðardalinn og gerði
hellidembu, svo fórum við
hingað heim og svo kom sól og mikill
hiti aftur, en er við
komum heim, þá var heimalningslamb
stórt og fallegt
(við áttum líka fleiri heimalninga)
liggjandi hér á
túninu út undir læknum minnir mig
og við fórum að gá að því.
Þá var það dáið og held að hafi
dáið af eldingu.
Það getur varla annað verið. Svo
seinna sama
dag kom önnur demba og þá var eins
og hent væri grjóti á þakið
á húsinu og víðar, það dundi svo
mikið í því, þvílíkur hamagangur.
Sem betur fer kemur svona sjaldan
fyrir.
Hér kom hafís 1965, ég held hann
hafi komið inn fjörðinn eftir
hátíðar, man ekki nógu vel hvenær,
hvort var í mars, en hann var
fram á vor. Seinustu jakarnir flutu
út 2. júní, en svo var mikið af jökum
sem voru strandaðir og bráðnuðu
niður.
p4
Það var mikill kuldi sem kom frá
ísnum en veðrið
var rólegt, miklar stillur yfirleitt.
Jakarnir voru alla vega í laginu,
sumir voru eins og borð með fæti
undir miðju. Þeir voru mjög þjappaðir
saman og þegar vindur
stóð inn, þá ýttust þeir hver á
annan og var allur gangur á því.
Árið 1918 var svo mikill ís og
gífurlegur kuldi að allir
firðir og Húnaflói frusu
og hef ég heyrt að hafi verið farið
á hestum með sleða þvert
yfir firði og flóa inn á Borðeyri,
því þar var verslunarstaður.
Svo sagði mér maður sem ólst upp
í
þorpum í Tungusveit að 1918 þegar
allt var orðið samfrosið þá
var höggið gat í
ísinn nokkur fyrir framan þorp
og þar var dreginn fiskur og
það í stórum stíl og
þessi maður sagði að það hefðu
komið menn sunnan yfir fjöll úr
Reykhólasveit
og kannski víðar frá til að fá
fisk í soðið. Svo hef ég líka
heyrt, að þegar langafi
minn bjó hér á Hrófbergi og það
hefur verið löngu áður en ég
fæddist, en hann
dó 1925, en fór að búa hér 1869,
að þá var lagt niður um ís
hér fram af bænum hákarlalóð og
beitan held ég að hafi verið
hrossakjöt og hellt í það rommi
og að morgni voru komnir
hákarlar á lóðina, en þetta er
löngu liðin tíð.
Þegar ég var að alast upp hérna
þá var fjörðurinn fullur af
fiski, en svo komu
snurparar, bátar sem voru hér inni
á sumrin og veiddu
rauðsprettu. Sumir hafa
kannski veitt fisk, ég man eftir
færeyiskri skútu sem veiddi
rauðsprettu, hinu var
hent, nema ef einhverjir komu fram
á skektu, þá fengu þeir
fiskinn sem var stór
og mikill fiskur. Hér var oft farið
á handfæri hér á milli
bæjanna og út á fjörðinn
og fengið í soðið og skektan oft
fyllt og saltað niður og
soðnir, oft fullir pottar af stórum
hausum og líka hengt upp
og hert haus og fiskur.
p5
Ég
man eftir þegar Hekla gaus 1970.
Þá kom mikil aska alla leið hingað
vestur og þegar snjóinn var
að leysa upp var svart niður við
rót þar sem var gras, eins og
á túnum og víðar.
Og svo þegar féð kom út þá veiktust
sumar kindurnar og lömbin
líka og fengu
skitu og hana mjög mikla og sumar
dóu, en sumum batnaði. Ég
man eftir lambi sem komið var heima
á tún með mömmu sinni.
Það var veikt og rann niður af
því eins og blóðkorgur.
Lambinu batnaði og varð heimalningur
og dafnaði furðu
vel. Á blaðsíðu 1 segi ég frá Kirkjubóli
í Staðardal í
Steingrímsfirði. Á Kirkjubóli er
mjög veðrasamt. Þar eru háar brimir
og fjöll og skörð í þau og þar
geta komið miklar vindhviður svo
allt mögulegt getur fokið. Ég
hef heyrt að mó
og taðhlaðar og kolahrúgur hafi
fokið út um allt tún í miklum
þotum og
splundrast um allt og jafnvel farið
gluggar úr húsinu og verið
varla stætt. Hér um
pláss er óvíða jafn ??og hvasst.
Á bls. 1 þar sem sagt er frá
snjóflóðinu í Goðdal,
varð eftir að segja frá því að
þegar Jóhann, bóndinn í Goðdal
byggði húsið sitt,
þá byggði hann á hól sem var talinn
huldufólksbústaður og
faðir hans hafði ekki
viljað láta neitt raska við og
sagt að það myndi ekkert ske
meðan hann lifði, en svo um sumarið
áður eða haustið dó hann.
Ég held að féð hafi alveg sloppið
við
flóðið, en tvær kvígur fórust í
flóðinu. Þær voru í skúr
áföstum við húsið sem
sneri að fjallinu. Í sambandi við
sjávarflóð, þá eru þau
ekkert sérstök að jafnaði hér um
pláss, en við stórstraum og
vaxandi tungl og hvassviðri geta
þau verið
svolítið meiri en vanalega en hér
við fjörðinn er alltaf að
verða lengra út í sjónn
sem kemur upp úr fjörunni á stórfjöru,
ég held að áin beri svo
mikinn sand í fjöruna fram í sjóinn
p6
og fylli upp.
Hér bæti ég við. Ég heyrði talað
um það í mínum uppvexti,
að þegar hjónin Sæmundur Jóhannsson
og Elísabet Jósndóttir
bjuggu á Víðivöllum skeði
það, þegar skellti á byl, féð var
úti og konan var heima með
börnin og unglingsstúlku, Steinunni,
þá
fóru þær að smala fénu og unga
stúlkan villtist og varð úti.
Hrakti hér út á
Hrófbergsfjall og út á útfjall
neðan til við sem var mótekja
(eftir að ég man eftir).
Svo fannst hún um vorið. Þetta
hefur eflaust getað verið
kringum 1920, nálægt því, en er
ekki alveg viss.
Í mars 1945 drukknaði Guðmundur
Guðmundsson bóndi á
Grænanesi er hann fór á hesti á
sjávarvaði yfir Grjótá og áin
vra formikil og stutt fram af ánni
í marbakkann og hesturinn
hrasaði í ánni og fór svo beint
fram úr ánni í sjóinn og
maðurinn datt af hestinum og drukkanði,
55 ára.
1922-23 drukknaði Sigurmundur Sigurðsson,
(annar var með og
bjargaðist) í firðinum hér á milli
bæjanna Grænaness og Hrófbergs.
Hann var frá Grænanesi. Bátum hvolfdi,
eflaust verið vestan þotur.
Þeir fundust hvorugur. Sigurmundur
var kornungur.
1965 drukknaði Ingólfur Björnsson
frá Kleppustöðum hér út með
Óslandi er
menn voru að vita um hrognkelsanet
í vökum innan um hafísinn.
Annar maður
var með og bjargaðist. Bátnum hvolfdi
og sjórinn var
jökulkaldur og var enginn nærri
til að bjarga eða sækja hjálp í hvelli.
Það var komið myrkur held ég þegar
komið var að bátnum sem var á hvolfi
sem Sigurmundur var á, en
hinn var á kjölnum á bátnum. Það
var ekki nálægt bæ, sem hinir
fóru í sjóinn, Guðmundur og Ingólfur.
p1
Heimildarmaður: Svava Pétursdóttir
Fd. 12.10.1924
Svörin miðast við Strandasýslu
Í Óslandi í fyrrverandi Hrófbergshreppi,
sem nú er
Hólmavíkruhreppur, var býli
fyrir ævarlöngu eða kot sem hét
Bjarnarvík. Ég hef heyrt að
þarhafi fallið skriða yfir öll
hús sem voru þar og allir hafi farist
nema ein stúlka sem komst út að
Ósi
og fylgir sögunni að hún hafi gefið
hrafninum út fyrir dyrnar
vanalega, en
þennan dag fór hann alltaf og hún
elti hann út fyrir tún og
það bjargaði henni,
því þá féll skriðan. Þarna er mikil
urð og grjót og grænn
blettur, eitthvað af túninu sem
sest í eflaust.
Svo hef ég heyrt að hafi verið
kot sem heitir Tungukot, neðst
í Goðdalnum, Sundalsmegin við ána
og þar hefði fallið snjóflóð
og allri farist. Svo var það árið
1948, 12. desember að féll snjóflóð
í Goðdal í Bjarnarfirði og
þar fórust 6 manns.
Bóndinn Jóhann Kristmundsson bjargaðist,
en kól svo að
hann missti annan fótinn en fólkið
sem fórst var konan hans
Svanborg Ingimundardóttir,
Svanhildur og Ásdís dætur þeirra,
Jónína Jóhannsdóttir
föðursystir Jóhanns,
Guðrún dóttir Jónínu og Jónas sonur
Guðrúnar. Snjóflóðið féll
á sunnudag, en komið var þangað
á fimmtudag. Það var
blindbylur og símasambandslaust
og
ekki fært fyrr. Fyrir framan Kirkjuból
í Staðardal falla
stundum snjóflóð og fara
þá þvert yfir dalinn og ég held
að hafi fallið í fyrravor
heldur en árið áður
snjóflóð þar þvert yfir dalinn
og upp fyrir þjóðveginn vestan
verðu á móti, því flóðið kom norðan
verðu frá. Það varð að
ýta svo bílar kæmust vestur. Þurfti
að
hreinsa af veginum, þetta var svo
stórt og mikið um sig og
djúpt. Þetta kemur oft fyrir, en
engin slys hafa hlotist af því
það sem ég veit um. Eins falla
aurskriður úr
Kirkjubólshlíðinni stundum.
p2
Það var eitthvað í kringum 1940,
man ekki
alveg upp á ár, þá féll snjó- og
vatnsflóð á bænum Bólstað í
Kaldrananeshreppi.
Bærinn er norðan verðu við Steingrímsfjörð,
upp af bænum er
gil sem kom mikill snjór í og stíflaðist
að neðan verðu og vatnið
safnaðist undir snjónum,
þangað til allt spýttist fram og
niður túnið og yfir fjárhúsin
og flest allt féð fórst,
en bærinn slapp. Flóðið var allt
í kring og út um allt tún, og
hesthúsið fylltist afvatni og hestarnir
voru þar inni en þá sakaði
ekki og fólkiðslapp alveg ómeitt.
Synir hjónanna voru nýkomnir úr
húsunum. Fjárhúsin voru á sama
stað byggð
aftur, en ég hef heyrt að löngu
seinna hafi komið vatnsflóð
sem flæddi niður túnið en gerði
ekkert tjón.
Á Drangsnesi býr Kristján
Loftsson sonur hjónanna
sem bjuggu á Bólstað og hann gæti
gefið nánari upplýsingar
um þetta, því hann var
heima þegar þetta skeði. Nú er
Bólstaður í eyði og öll hús
horfin, búið að
brenna og grafa allt, eftir stendur
autt túnið. Þegar farið er
yfir Trékillisheiði yfir
í Djúpuvík er farið upp fyrir utan
Bólstað. Yfirleitt er ekki
snjóflóðahætta á
bæjum hér í sveit, nema á einstaka
stað, eins og ég hef sagt
frá það sem ég hef heyrt um og
eins man ég ekki eftir annars
staðar í Kaldrananeshreppi en það
sem
ég hef sagt frá. Ég minntist á
aurskriður á fyrsta blaðinu.
Aurskriður falla helst í
miklum vatnavöxtum, þegar er snjór
sem er að leysa og vatn
flæðir þá oft út um
allt og rennur þá oft mikið niður
brattar hlíðar. Í miklum
leysingum vaxa árnar
mikið og flæða þá oft út um allt
láglendið og yfir vegi. Það
gerir Staðaráin við
Steingrímsfjörð, oft þegar leysir
og mikill snjór er og hlýnar
ogrignir
p3
Það er mjög sjaldan að komi jarðskjálfti
hér um slóðir en 28.3.1963
kommikill skjálfti
um hálf tólf um kvöldið eða fyrir
miðnættið en hérna skemmdist
ekkert nema
skorsteinn sprakk, komu sprungur,
en ekki til skaða. Það var
mikill titringur eins og færi undir
og yfir bæinn og hristist mikið
en manni bregður mikið og er lengi
hræddur um að hann komi aftur og
aftur. Það komu kippir á
bæjum hér í sveitinni sem við tókum
ekki eftir hérna, en það er
mjög sjaldan sem titrar jörð
hér um slóðir. Eins er með eldingar.
Það er mjög sjaldan sem
verður vart við þær
en einstaka sinnum. Ég man ekki
árið, sem komu eldingar og
þrumur úr
heiðskíru lofti eins og hendi væri
veifað. Það var sólskin og
mjög mikill hiti og verið í heyskap
á eyðijörðinni Víðivöllum
og búið að rifja mikið hey eða
nærri
búið held ég, þá dimmdi fram í
Staðardalinn og gerði
hellidembu, svo fórum við
hingað heim og svo kom sól og mikill
hiti aftur, en er við
komum heim, þá var heimalningslamb
stórt og fallegt
(við áttum líka fleiri heimalninga)
liggjandi hér á
túninu út undir læknum minnir mig
og við fórum að gá að því.
Þá var það dáið og held að hafi
dáið af eldingu.
Það getur varla annað verið. Svo
seinna sama
dag kom önnur demba og þá var eins
og hent væri grjóti á þakið
á húsinu og víðar, það dundi svo
mikið í því, þvílíkur hamagangur.
Sem betur fer kemur svona sjaldan
fyrir.
Hér kom hafís 1965, ég held hann
hafi komið inn fjörðinn eftir
hátíðar, man ekki nógu vel hvenær,
hvort var í mars, en hann var
fram á vor. Seinustu jakarnir flutu
út 2. júní, en svo var mikið af jökum
sem voru strandaðir og bráðnuðu
niður.
p4
Það var mikill kuldi sem kom frá
ísnum en veðrið
var rólegt, miklar stillur yfirleitt.
Jakarnir voru alla vega í laginu,
sumir voru eins og borð með fæti
undir miðju. Þeir voru mjög þjappaðir
saman og þegar vindur
stóð inn, þá ýttust þeir hver á
annan og var allur gangur á því.
Árið 1918 var svo mikill ís og
gífurlegur kuldi að allir
firðir og Húnaflói frusu
og hef ég heyrt að hafi verið farið
á hestum með sleða þvert
yfir firði og flóa inn á Borðeyri,
því þar var verslunarstaður.
Svo sagði mér maður sem ólst upp
í
þorpum í Tungusveit að 1918 þegar
allt var orðið samfrosið þá
var höggið gat í
ísinn nokkur fyrir framan þorp
og þar var dreginn fiskur og
það í stórum stíl og
þessi maður sagði að það hefðu
komið menn sunnan yfir fjöll úr
Reykhólasveit
og kannski víðar frá til að fá
fisk í soðið. Svo hef ég líka
heyrt, að þegar langafi
minn bjó hér á Hrófbergi og það
hefur verið löngu áður en ég
fæddist, en hann
dó 1925, en fór að búa hér 1869,
að þá var lagt niður um ís
hér fram af bænum hákarlalóð og
beitan held ég að hafi verið
hrossakjöt og hellt í það rommi
og að morgni voru komnir
hákarlar á lóðina, en þetta er
löngu liðin tíð.
Þegar ég var að alast upp hérna
þá var fjörðurinn fullur af
fiski, en svo komu
snurparar, bátar sem voru hér inni
á sumrin og veiddu
rauðsprettu. Sumir hafa
kannski veitt fisk, ég man eftir
færeyiskri skútu sem veiddi
rauðsprettu, hinu var
hent, nema ef einhverjir komu fram
á skektu, þá fengu þeir
fiskinn sem var stór
og mikill fiskur. Hér var oft farið
á handfæri hér á milli
bæjanna og út á fjörðinn
og fengið í soðið og skektan oft
fyllt og saltað niður og
soðnir, oft fullir pottar af stórum
hausum og líka hengt upp
og hert haus og fiskur.
p5
Ég
man eftir þegar Hekla gaus 1970.
Þá kom mikil aska alla leið hingað
vestur og þegar snjóinn var
að leysa upp var svart niður við
rót þar sem var gras, eins og
á túnum og víðar.
Og svo þegar féð kom út þá veiktust
sumar kindurnar og lömbin
líka og fengu
skitu og hana mjög mikla og sumar
dóu, en sumum batnaði. Ég
man eftir lambi sem komið var heima
á tún með mömmu sinni.
Það var veikt og rann niður af
því eins og blóðkorgur.
Lambinu batnaði og varð heimalningur
og dafnaði furðu
vel. Á blaðsíðu 1 segi ég frá Kirkjubóli
í Staðardal í
Steingrímsfirði. Á Kirkjubóli er
mjög veðrasamt. Þar eru háar brimir
og fjöll og skörð í þau og þar
geta komið miklar vindhviður svo
allt mögulegt getur fokið. Ég
hef heyrt að mó
og taðhlaðar og kolahrúgur hafi
fokið út um allt tún í miklum
þotum og
splundrast um allt og jafnvel farið
gluggar úr húsinu og verið
varla stætt. Hér um
pláss er óvíða jafn ??og hvasst.
Á bls. 1 þar sem sagt er frá
snjóflóðinu í Goðdal,
varð eftir að segja frá því að
þegar Jóhann, bóndinn í Goðdal
byggði húsið sitt,
þá byggði hann á hól sem var talinn
huldufólksbústaður og
faðir hans hafði ekki
viljað láta neitt raska við og
sagt að það myndi ekkert ske
meðan hann lifði, en svo um sumarið
áður eða haustið dó hann.
Ég held að féð hafi alveg sloppið
við
flóðið, en tvær kvígur fórust í
flóðinu. Þær voru í skúr
áföstum við húsið sem
sneri að fjallinu. Í sambandi við
sjávarflóð, þá eru þau
ekkert sérstök að jafnaði hér um
pláss, en við stórstraum og
vaxandi tungl og hvassviðri geta
þau verið
svolítið meiri en vanalega en hér
við fjörðinn er alltaf að
verða lengra út í sjónn
sem kemur upp úr fjörunni á stórfjöru,
ég held að áin beri svo
mikinn sand í fjöruna fram í sjóinn
p6
og fylli upp.
Hér bæti ég við. Ég heyrði talað
um það í mínum uppvexti,
að þegar hjónin Sæmundur Jóhannsson
og Elísabet Jósndóttir
bjuggu á Víðivöllum skeði
það, þegar skellti á byl, féð var
úti og konan var heima með
börnin og unglingsstúlku, Steinunni,
þá
fóru þær að smala fénu og unga
stúlkan villtist og varð úti.
Hrakti hér út á
Hrófbergsfjall og út á útfjall
neðan til við sem var mótekja
(eftir að ég man eftir).
Svo fannst hún um vorið. Þetta
hefur eflaust getað verið
kringum 1920, nálægt því, en er
ekki alveg viss.
Í mars 1945 drukknaði Guðmundur
Guðmundsson bóndi á
Grænanesi er hann fór á hesti á
sjávarvaði yfir Grjótá og áin
vra formikil og stutt fram af ánni
í marbakkann og hesturinn
hrasaði í ánni og fór svo beint
fram úr ánni í sjóinn og
maðurinn datt af hestinum og drukkanði,
55 ára.
1922-23 drukknaði Sigurmundur Sigurðsson,
(annar var með og
bjargaðist) í firðinum hér á milli
bæjanna Grænaness og Hrófbergs.
Hann var frá Grænanesi. Bátum hvolfdi,
eflaust verið vestan þotur.
Þeir fundust hvorugur. Sigurmundur
var kornungur.
1965 drukknaði Ingólfur Björnsson
frá Kleppustöðum hér út með
Óslandi er
menn voru að vita um hrognkelsanet
í vökum innan um hafísinn.
Annar maður
var með og bjargaðist. Bátnum hvolfdi
og sjórinn var
jökulkaldur og var enginn nærri
til að bjarga eða sækja hjálp í hvelli.
Það var komið myrkur held ég þegar
komið var að bátnum sem var á hvolfi
sem Sigurmundur var á, en
hinn var á kjölnum á bátnum. Það
var ekki nálægt bæ, sem hinir
fóru í sjóinn, Guðmundur og Ingólfur.
Questionnaire
Record type
Keywords
Keyword: Náttúruhamfarir