Ull
In preservation at
National Museum of Iceland
Main information
Gender / Year of Submittee
Kona (1907)
Object-related numbers
Museumnumber a: 6319
"Museumnumber b": 1968-1
Questions / Answers
Allar spurningar og svör
Nr. 6319
p1
Ull og tóvinna 4.
Viðmiðun mín verður Fljótsdalshérað og Vopnafjörður, sem á þessarri
öld virðast hafa haldist í hendur með heimilishætti og lífsbaráttu, sem
framundir holskeflur 20. aldar, einmitt byggðist á heimilisiðnaði og nýtni
á öllum sviðum, og þá ekki síst ullinni, og grunar mig að illa hefði gengið
að fá óháskólalærðan mann eða konu til að samþykkja að hægt væri að leysa
vanda þjóðarinnar með því að fækka fjárhausunum, en fjölga gærunum.
Það er alveg ótrúlegt hvað komist var yfir að vinna úr ull, jafnvel
áður en prjónavélar komu á markaðinn. Flestir kunnu að prjóna, allt
frá héraðslækninum niður að smaladrengnum. Sú iðn jókst, en vefnaðurinn
þvarr ört á millistríðsárunum. Fyrir mitt fyrsta sumarkaup, keypti
ég t.d. prjónavél, og prjónaði rekkjuvoð úr fínu eingirni (einþættu bandi).
Þá var illmögulegt að fá álnavöru eða tvist til vefnaðar tímum saman.
Heimilisfólki fækkaði, ekki síst stúlkum, en það var mikið verk að spinna
uppistöðu (eingirni). Það var að vera snúðhart, næstum eins og þráður,
sem notaður var til viðgerðar á öllu sem vel þurfti að endast, eins og
skó og skinnafatnaður. Hör vantaði þá oft í þráðavalið. Þá
(líklega 1923) birtist síðasta hálmstrá heimilisvefnaðar, 24 þráða spunavél
p2
Kvenfél. Vopnafjarðar.
Mig minnir þurfa yfir 20 snúninga á hvert haf, sem mun hafa verið
um 2-3 metrar, þó þessar tölur séu ágiskun, ekki örugt minni. Ívaf
þurfti hálfu minni snúð. Vefnaður almennt: Almennt
nefndur eftir notagildi. Slangan rakin í álnatali að viðbættri venjulegri
vefnaðarrýrnun, t.d. 14 álnir í 12, en þess ber að gæta að affall er tilfinnanlegra
því styttri sem vefurinn er, því alltaf er fram- og afturhnýting sú sama
hvort vefurinn er langur eða stuttur. Einskefta: Tvisttau
var öll einskefta úr tvisti kölluð, og notuð í svuntur, skyrtur og margt
fleirra, ýmist einlitt, röndótt, köflótt eða skokst. Þannig voru
oft peysufatasvuntur munstraðar í sétteringum sauða- og jurtalita, unnar
úr fínustu ull, sömuleiðis sjöl. Þá vinnu sá ég vandaðasta og síðast
frá Egilsstöðum á Völlum unna af Margréti húsfreyju þar. Aftur á
móti sá ég síðast og fínast unnar og prjónaðar skotthúfur á Guðmundarstöðum
í Vopnafirði. Vaðmál: Vaðmálsvend sá ég aldrei, nema
á ullarefnum, og notuð þá eingöngu í vinnu- og utanyfirföt, pils, buxur,
jakka, reiðföt, hvort sem var á karla eða konur. Þessi venjulega
vaðmálsvend eru vígindin til sömu
p3
handar, eins og á
venjulegu erlendu sevioti, og ég vissi til að það var sent í lóskurð, pressun
og litun, ef um vönduð spariföt var að ræða, en það var að mestu fyrir
minn dag. Ég óf bæði einskeftu í pils og vaðmál í buxur og jakka,
litaði bandið fyrir vefnað og pressaði um leið og sniðið var, og það var
vandalaust. En þetta voru líka aðeins vinnuföt. Til vaðmálsvefnaðar
telst fleirra en seviot. Oddavefnaður er bara afbrigði vaðmáls, breytt
um stig. Þetta eða þetta mörg stig til hægri eða vinstri á víxl,
eftir því hve stórir oddarnir eiga að vera. Hringavefnaður:
Hringavefnaður er líka í raun og veru aðeins afbrigði af vaðmáli,
hvort sem um hring eða hálfhring er að ræði, sama og um oddavefnaðinn.
Það eru aðeins fleirri stig og höf, uppbinding og skammel. Yfirleitt
ofið úr einföldu bandi (eingirni), snúðhörð uppistaða, en snúðlint ívaf.
Vormeldúkur: Þekki það aðeins að nafninu. Þá
var amk. ívaf tvíþætt band, og því áferð öll grófari, og mer er sagt það
hafi helst verið notað í yfirhafnir karlmanna, ferðaföt il vetrarferða,
yfirleitt í skjólföt. Áferðin gróf og því að líkum stundum notað sem brekán.
Salún: Orðabók talar aðeins um salún, en ég
p4
heyrði það alltaf
nefnt salon. Þessi vefnaður var nær eingöngu notaður sem ábreiður
á legubekki, og svo síðar sem áklæði á húsgögn og getur verið mjög fallegur.
Í raun og veru tvöfaldur vefnaður, grunnur er einskefta úr eingirni,
en munsturgarn (ég sé þið notið orðið munstur) var tví- eða þríþætt, stig
og uppbinding margbrotin, sem sagt 2 stig einskefta, en geta verið mörg
og flókin munsturstig. Þetta er alveg tvöfaldur vefnaður, þar sem
grunnur er á röngu er munstur á réttu og öfugt, grunnur á réttu munsur
á röngu. Því veltur mikið á litavali, bæði á grunn og munsturlitum.
Mig grunar að Álafoss framleiði enn salún, finnst ég hafa
séð það á nýjum vönduðum húsgögnum, og sem bekki í gluggatjöldum. Það
væri þess virði að athuga það. Ég á sextugt salonteppi, sem ég óf
15 ára á námskeiði á Vopnafirði hjá Kvenfélaginu, eftir að hafa spunnið
í það á spunavél þess, grafið upp til litagerðar rætur, mosa og nýgræðing
í 9 liti í 3 litbrigðum (sétteringum). Eftir hálfrar aldar notkun
er það orðið slitið, og litir hafa dofnað, og þó furðu lítið. Nú
þarf ég að fara að kveðja það, og koma því á eitthvert safn.
Brekán: Brekán hef ég minnst á, en þekki ekki af reynslu. Veit
þau voru grófgerð, en hafa vafalaust getað verið röndótt
p5
eða bekkjótt, en
þar sem ívafið var gróft getur það ekki hafa verið spólað í smá skotskyttu,
heldur vafið á spjaldskyttu. Það voru þunn tréspjöld 5-6 cm. breið,
en 60 cm. löng eða lengri eftir breidd vefsins. Skerðing var gerð
í endana líkt og á netanál, valinn harðviður og vel slípaður. Allt
gróft einfalt, tvöfalt og þrefalt ívaf var vafið upp á svona skilnál, aðeins
mjög fínt eingirni, tvistur og silkilín borgaði sig að spóla á hraðskyttuspólur.
Auðvitað varð að gefa þeim mun meira uppí, sem ívafið vr grófara.
Ég lifði á afskekktu heimili og fylgdist ekki nógu vel með þessum
málum, en ég hygg að ekki hafi verið mikið um vefnað að ræða á heimilum
eftir fyrsta aldarfjórðunginn. Fyrst og fremst vegna fólksfæðar.
En Kvennaskólarnir hafa alltaf haldið við vefnaði, amk. með námskeiðum,
og nú síðar hefur Iðnskólinn það á sinni skrá. Glitvefnaður:
Ég fékk að læra hann á þessu fyrrnefnda námskeiði og óf á píanóbekk,
en gaf hann. Vefnaðurinn er fljótlærður, aðeins einskefta og eitt
munsturskil. Uppistaða og ívaf jafnfínt, en musturgarnið eða bandið
gróft. Stigið til skiftis einskeftan og svo eitt munsturskil, rétta
borðið snýr niður, svo upp koma uppistöðuþræðirnir fyrir hvert spor. Munsturgarninu
er svo bara brugðið undir, og geta vitanlega
p6
verið margir litir
í hverri línu yfir vefinn, og því gott að eiga sem flestar skilhenkur,
og vel þegin hjálp að fá þær undnar upp. Þær eru þannig gerðar að
bandinu er brugðið á víxl um 2 fingur mörgum sinnum, og svo endanum vafið
utan um, en innri endanum svo brugðið undir munsturþræðina og til baka
undir einn til að festa endann, og getur beðið næsta spor svo lengi, sem
þar á að vera sami litur. En nú er ég gengin of langt og farinað
kenna. Það var ekki ætlunin. Auðvitað hefur verið hægt
að vefa jafa fyrir glit og krosssaum, en ég hef ekki séð það gert.
Krossvefnaður: Á fyrrnefndu námskeiði óf ég líka krossvefnaðar
púða. Hann get ég nú hvergi fundið, líklega verið orðinn upplitaður og
annað sett utanum. Flosvefnaður: Flosvefnað er hægt
að vefa á þessa litlu stiglausu vefstóla, sem hægt er að skrúfa á vinnuborð.
Á þeim eru aðeins 2 skil, upp og niður, tekin með skeiðinni og rétta
borðið snýr upp, svo strax er fljótséð ef skakkt er unnið, því hef ég notað
hann við flosvefnað bæði handa ungum og öldruðum. Ekki hef ég neitt
sýnishorn. Sá eini púði sem sonardætur mínar ófu, er hjá þeirri sem
búsett er í Englandi.
p7
Spjaldvefnaður og
fótvefnaður: Þá þekki ég ekki með þessum nöfnum, en hygg að það hljóti
að vera eitthvert afbrigði af gjarðavefnaði eða slyngja, etv. það sama.
Það var bara í minni bernsku kallað að bregða gjarðir. Það
á það sameiginlegt, að hver þráður uppistöðu er jafnfram ívaf. Það
þýðir að gjörðin er ekki lengri en það að lengdinni er hægt að koma í skilhönk.
Sé um lengri munsturkant að ræða, skilst mér að það væri ráð að hafa
hvern þráð á spjaldi. Er ekki var unnið héngu slöngurnar á rúmstöplunum.
Gjarðir voru oft hengdar á bita, ef svo vildi til að hann væri staðsettur
yfir rúmi þess er vann. Ef ekki, sá ég oft þann er vann bregða fæti
á endann og gjörðin eða bandið svo leggjast yfir hnéð. Þetta var
þægilegra en að sitja undinn á rúminu, oft var ekki um annað sæti að ræða.
Mjóstu slyngd bönd voru notuð til að brydda íleppa ofl.,
en breiðari, t.d. sem styttubönd, sokkabönd, og svo 5 cm. breið, sá ég
fóðruð, krækt og notuð yfir samskeyti stuttbuxna og sokka á karlmönnum,
og þótti það góð gjöf, t.d. frá kærustunni. Hæruvoð: Hæruvoð
heyrði ég ekki nefnda, en hafa vafalaust verið góðar mottur. Strigi
var kominn, er ég man fyrst eftir mér, bæði pokar, mjaltasvuntur og hlífðarpils
við verstu verk þóttu sjálfsögð.
p8
Námskeið: Þau
hef ég minnst á og tel þau þörf og gagnleg. Ekki vegna þess að ég
telji að heimilisvefnaður verði hagkvæmur á þessari tækniöld, heldur bara
gleðigjafi til að skreyta tilveruna, eins og annar heimilisiðnaður. Námskeiðsvinna
nú mest rósabandsvefnaður, sem er raunar aðeins einskefta með munsturbekkjum
eins ot t.d. borðdreglar og bekkir í gluggatjöld. Líka vorum við
látnar vefa borðdúka úr tvisti með salúnsvefnaði. Það var mikið verk
í tvíbreiðum vefstól, uppistaða af 1400-1500 þráðum. Síðast sá ég
þá ofna úr silkilíni í munsturþráð. Daladregill: Með
þeim vefnaði óf ég á þessu umrædda námskeiði, bakkabönd. Hef ekki
séð þann vefnað síðan, en mér er sagt að Norðmenn noti hann sem kanta á
þjóðbúninga sína, og að kunnugir geti þekkt af litum og munstri frá hvaða
fylki hver og einn sé. Hundshár: Afi minn, Sveinn,
átti vettlinga, sem unnir voru úr svörtu hundshári af loðnum frönskum hundi,
sem hann átti. Napóleon leið svo illa í mikilli hitatíð, að afi tók
það ráð að klippa hann blessaðann. Benedikt Gíslason frá Hofteigi
getur um þetta í afmælisgrein um Oddnýju Sveinsd. í Fagradal, í Tímanum
27. maí 1959. Hann telur þá hafa litið vel út.
Nr. 6319
p1
Ull og tóvinna 4.
Viðmiðun mín verður Fljótsdalshérað og Vopnafjörður, sem á þessarri
öld virðast hafa haldist í hendur með heimilishætti og lífsbaráttu, sem
framundir holskeflur 20. aldar, einmitt byggðist á heimilisiðnaði og nýtni
á öllum sviðum, og þá ekki síst ullinni, og grunar mig að illa hefði gengið
að fá óháskólalærðan mann eða konu til að samþykkja að hægt væri að leysa
vanda þjóðarinnar með því að fækka fjárhausunum, en fjölga gærunum.
Það er alveg ótrúlegt hvað komist var yfir að vinna úr ull, jafnvel
áður en prjónavélar komu á markaðinn. Flestir kunnu að prjóna, allt
frá héraðslækninum niður að smaladrengnum. Sú iðn jókst, en vefnaðurinn
þvarr ört á millistríðsárunum. Fyrir mitt fyrsta sumarkaup, keypti
ég t.d. prjónavél, og prjónaði rekkjuvoð úr fínu eingirni (einþættu bandi).
Þá var illmögulegt að fá álnavöru eða tvist til vefnaðar tímum saman.
Heimilisfólki fækkaði, ekki síst stúlkum, en það var mikið verk að spinna
uppistöðu (eingirni). Það var að vera snúðhart, næstum eins og þráður,
sem notaður var til viðgerðar á öllu sem vel þurfti að endast, eins og
skó og skinnafatnaður. Hör vantaði þá oft í þráðavalið. Þá
(líklega 1923) birtist síðasta hálmstrá heimilisvefnaðar, 24 þráða spunavél
p2
Kvenfél. Vopnafjarðar.
Mig minnir þurfa yfir 20 snúninga á hvert haf, sem mun hafa verið
um 2-3 metrar, þó þessar tölur séu ágiskun, ekki örugt minni. Ívaf
þurfti hálfu minni snúð. Vefnaður almennt: Almennt
nefndur eftir notagildi. Slangan rakin í álnatali að viðbættri venjulegri
vefnaðarrýrnun, t.d. 14 álnir í 12, en þess ber að gæta að affall er tilfinnanlegra
því styttri sem vefurinn er, því alltaf er fram- og afturhnýting sú sama
hvort vefurinn er langur eða stuttur. Einskefta: Tvisttau
var öll einskefta úr tvisti kölluð, og notuð í svuntur, skyrtur og margt
fleirra, ýmist einlitt, röndótt, köflótt eða skokst. Þannig voru
oft peysufatasvuntur munstraðar í sétteringum sauða- og jurtalita, unnar
úr fínustu ull, sömuleiðis sjöl. Þá vinnu sá ég vandaðasta og síðast
frá Egilsstöðum á Völlum unna af Margréti húsfreyju þar. Aftur á
móti sá ég síðast og fínast unnar og prjónaðar skotthúfur á Guðmundarstöðum
í Vopnafirði. Vaðmál: Vaðmálsvend sá ég aldrei, nema
á ullarefnum, og notuð þá eingöngu í vinnu- og utanyfirföt, pils, buxur,
jakka, reiðföt, hvort sem var á karla eða konur. Þessi venjulega
vaðmálsvend eru vígindin til sömu
p3
handar, eins og á
venjulegu erlendu sevioti, og ég vissi til að það var sent í lóskurð, pressun
og litun, ef um vönduð spariföt var að ræða, en það var að mestu fyrir
minn dag. Ég óf bæði einskeftu í pils og vaðmál í buxur og jakka,
litaði bandið fyrir vefnað og pressaði um leið og sniðið var, og það var
vandalaust. En þetta voru líka aðeins vinnuföt. Til vaðmálsvefnaðar
telst fleirra en seviot. Oddavefnaður er bara afbrigði vaðmáls, breytt
um stig. Þetta eða þetta mörg stig til hægri eða vinstri á víxl,
eftir því hve stórir oddarnir eiga að vera. Hringavefnaður:
Hringavefnaður er líka í raun og veru aðeins afbrigði af vaðmáli,
hvort sem um hring eða hálfhring er að ræði, sama og um oddavefnaðinn.
Það eru aðeins fleirri stig og höf, uppbinding og skammel. Yfirleitt
ofið úr einföldu bandi (eingirni), snúðhörð uppistaða, en snúðlint ívaf.
Vormeldúkur: Þekki það aðeins að nafninu. Þá
var amk. ívaf tvíþætt band, og því áferð öll grófari, og mer er sagt það
hafi helst verið notað í yfirhafnir karlmanna, ferðaföt il vetrarferða,
yfirleitt í skjólföt. Áferðin gróf og því að líkum stundum notað sem brekán.
Salún: Orðabók talar aðeins um salún, en ég
p4
heyrði það alltaf
nefnt salon. Þessi vefnaður var nær eingöngu notaður sem ábreiður
á legubekki, og svo síðar sem áklæði á húsgögn og getur verið mjög fallegur.
Í raun og veru tvöfaldur vefnaður, grunnur er einskefta úr eingirni,
en munsturgarn (ég sé þið notið orðið munstur) var tví- eða þríþætt, stig
og uppbinding margbrotin, sem sagt 2 stig einskefta, en geta verið mörg
og flókin munsturstig. Þetta er alveg tvöfaldur vefnaður, þar sem
grunnur er á röngu er munstur á réttu og öfugt, grunnur á réttu munsur
á röngu. Því veltur mikið á litavali, bæði á grunn og munsturlitum.
Mig grunar að Álafoss framleiði enn salún, finnst ég hafa
séð það á nýjum vönduðum húsgögnum, og sem bekki í gluggatjöldum. Það
væri þess virði að athuga það. Ég á sextugt salonteppi, sem ég óf
15 ára á námskeiði á Vopnafirði hjá Kvenfélaginu, eftir að hafa spunnið
í það á spunavél þess, grafið upp til litagerðar rætur, mosa og nýgræðing
í 9 liti í 3 litbrigðum (sétteringum). Eftir hálfrar aldar notkun
er það orðið slitið, og litir hafa dofnað, og þó furðu lítið. Nú
þarf ég að fara að kveðja það, og koma því á eitthvert safn.
Brekán: Brekán hef ég minnst á, en þekki ekki af reynslu. Veit
þau voru grófgerð, en hafa vafalaust getað verið röndótt
p5
eða bekkjótt, en
þar sem ívafið var gróft getur það ekki hafa verið spólað í smá skotskyttu,
heldur vafið á spjaldskyttu. Það voru þunn tréspjöld 5-6 cm. breið,
en 60 cm. löng eða lengri eftir breidd vefsins. Skerðing var gerð
í endana líkt og á netanál, valinn harðviður og vel slípaður. Allt
gróft einfalt, tvöfalt og þrefalt ívaf var vafið upp á svona skilnál, aðeins
mjög fínt eingirni, tvistur og silkilín borgaði sig að spóla á hraðskyttuspólur.
Auðvitað varð að gefa þeim mun meira uppí, sem ívafið vr grófara.
Ég lifði á afskekktu heimili og fylgdist ekki nógu vel með þessum
málum, en ég hygg að ekki hafi verið mikið um vefnað að ræða á heimilum
eftir fyrsta aldarfjórðunginn. Fyrst og fremst vegna fólksfæðar.
En Kvennaskólarnir hafa alltaf haldið við vefnaði, amk. með námskeiðum,
og nú síðar hefur Iðnskólinn það á sinni skrá. Glitvefnaður:
Ég fékk að læra hann á þessu fyrrnefnda námskeiði og óf á píanóbekk,
en gaf hann. Vefnaðurinn er fljótlærður, aðeins einskefta og eitt
munsturskil. Uppistaða og ívaf jafnfínt, en musturgarnið eða bandið
gróft. Stigið til skiftis einskeftan og svo eitt munsturskil, rétta
borðið snýr niður, svo upp koma uppistöðuþræðirnir fyrir hvert spor. Munsturgarninu
er svo bara brugðið undir, og geta vitanlega
p6
verið margir litir
í hverri línu yfir vefinn, og því gott að eiga sem flestar skilhenkur,
og vel þegin hjálp að fá þær undnar upp. Þær eru þannig gerðar að
bandinu er brugðið á víxl um 2 fingur mörgum sinnum, og svo endanum vafið
utan um, en innri endanum svo brugðið undir munsturþræðina og til baka
undir einn til að festa endann, og getur beðið næsta spor svo lengi, sem
þar á að vera sami litur. En nú er ég gengin of langt og farinað
kenna. Það var ekki ætlunin. Auðvitað hefur verið hægt
að vefa jafa fyrir glit og krosssaum, en ég hef ekki séð það gert.
Krossvefnaður: Á fyrrnefndu námskeiði óf ég líka krossvefnaðar
púða. Hann get ég nú hvergi fundið, líklega verið orðinn upplitaður og
annað sett utanum. Flosvefnaður: Flosvefnað er hægt
að vefa á þessa litlu stiglausu vefstóla, sem hægt er að skrúfa á vinnuborð.
Á þeim eru aðeins 2 skil, upp og niður, tekin með skeiðinni og rétta
borðið snýr upp, svo strax er fljótséð ef skakkt er unnið, því hef ég notað
hann við flosvefnað bæði handa ungum og öldruðum. Ekki hef ég neitt
sýnishorn. Sá eini púði sem sonardætur mínar ófu, er hjá þeirri sem
búsett er í Englandi.
p7
Spjaldvefnaður og
fótvefnaður: Þá þekki ég ekki með þessum nöfnum, en hygg að það hljóti
að vera eitthvert afbrigði af gjarðavefnaði eða slyngja, etv. það sama.
Það var bara í minni bernsku kallað að bregða gjarðir. Það
á það sameiginlegt, að hver þráður uppistöðu er jafnfram ívaf. Það
þýðir að gjörðin er ekki lengri en það að lengdinni er hægt að koma í skilhönk.
Sé um lengri munsturkant að ræða, skilst mér að það væri ráð að hafa
hvern þráð á spjaldi. Er ekki var unnið héngu slöngurnar á rúmstöplunum.
Gjarðir voru oft hengdar á bita, ef svo vildi til að hann væri staðsettur
yfir rúmi þess er vann. Ef ekki, sá ég oft þann er vann bregða fæti
á endann og gjörðin eða bandið svo leggjast yfir hnéð. Þetta var
þægilegra en að sitja undinn á rúminu, oft var ekki um annað sæti að ræða.
Mjóstu slyngd bönd voru notuð til að brydda íleppa ofl.,
en breiðari, t.d. sem styttubönd, sokkabönd, og svo 5 cm. breið, sá ég
fóðruð, krækt og notuð yfir samskeyti stuttbuxna og sokka á karlmönnum,
og þótti það góð gjöf, t.d. frá kærustunni. Hæruvoð: Hæruvoð
heyrði ég ekki nefnda, en hafa vafalaust verið góðar mottur. Strigi
var kominn, er ég man fyrst eftir mér, bæði pokar, mjaltasvuntur og hlífðarpils
við verstu verk þóttu sjálfsögð.
p8
Námskeið: Þau
hef ég minnst á og tel þau þörf og gagnleg. Ekki vegna þess að ég
telji að heimilisvefnaður verði hagkvæmur á þessari tækniöld, heldur bara
gleðigjafi til að skreyta tilveruna, eins og annar heimilisiðnaður. Námskeiðsvinna
nú mest rósabandsvefnaður, sem er raunar aðeins einskefta með munsturbekkjum
eins ot t.d. borðdreglar og bekkir í gluggatjöld. Líka vorum við
látnar vefa borðdúka úr tvisti með salúnsvefnaði. Það var mikið verk
í tvíbreiðum vefstól, uppistaða af 1400-1500 þráðum. Síðast sá ég
þá ofna úr silkilíni í munsturþráð. Daladregill: Með
þeim vefnaði óf ég á þessu umrædda námskeiði, bakkabönd. Hef ekki
séð þann vefnað síðan, en mér er sagt að Norðmenn noti hann sem kanta á
þjóðbúninga sína, og að kunnugir geti þekkt af litum og munstri frá hvaða
fylki hver og einn sé. Hundshár: Afi minn, Sveinn,
átti vettlinga, sem unnir voru úr svörtu hundshári af loðnum frönskum hundi,
sem hann átti. Napóleon leið svo illa í mikilli hitatíð, að afi tók
það ráð að klippa hann blessaðann. Benedikt Gíslason frá Hofteigi
getur um þetta í afmælisgrein um Oddnýju Sveinsd. í Fagradal, í Tímanum
27. maí 1959. Hann telur þá hafa litið vel út.
Questionnaire
Record type