Main information
Gender / Year of Submittee
Kona (1963)
Dating
Day sent: 09.03.2015
Object-related numbers
"Museumnumber b": 2015-1-26
Place
Núverandi sveitarfélag: Ölfus, Ölfus
Questions / Answers
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga: Föðurömmu mína man ég sem einstaklega hjartahlýja og brosmilda konu. Hún sagði aldrei neitt slæmt um nokkra manneskju. Hún var hæfileikarík kona og var sjálfmenntuð í hljóðfæraleik - orgel og píanó, en var ómenntuð. Hún hafði aldrei efni á að fara til náms. Hún missti manninn sinn snemma og var því einstæð með 5 börn, það elsta unglingur. Þau höfðu haldið bú í sveit norður í Skagafirði. Amma fluttist á mölina með börnin fáum árum eftir eiginmannsmissinn. Þegar ég kem inn í líf hennar eru börnin eðli málsins samkvæmt orðin fullorðið fólk og farin að heiman, en aðstæður hennar á þeim tíma voru að hún vann við afgreiðslustörf samhliða að vera ráðskona á heimili feðga og bjó hún þar þangað til hún fór í öldrunarþjónustu. Það var tiltölulega erilsamt hjá henni. Börn, barnabörn, nágrannar og vinir komu við í kaffisopa og alltaf virtist amma eiga tíma, bros, eyra og orð fyrir alla. Henni fannst gaman að kíkja í bolla. Einhvern tíma þegar ég var um 17 ára og dvaldi nokkra daga hjá henni eins og ég gerði alltaf 2-3x á ári frá 7 ára aldri, las hún í bollann minn. Hún sagðist sjá peninga í bollanum mínum og taldi víst að mér mundi áskotnast aukapeningar á næstunni, happdrættisvinningur eða eitthvað í þá áttina. Mér fannst þetta fyrst og fremst skemmtilegt spjall og hugsaði ekki frekar um spádóminn. Um það bil mánuði síðar fann ég 35.000 krónur þar sem ég stytti mér leið yfir óræktarmóa í skólann. Amma sem var alltaf brosmild, hlý og hjálpsöm og átti líka góða spádóma sem rættust. Þær gerast ekki fullkomnari en það. *Bros*
Frásögn með stuðningi minnisatriða: Amma átti heima lengst af í Þorlákshöfn. Hún varð ekkja þegar börnin voru öll á barnsaldri og hún giftist ekki aftur. Hún var ómenntuð. Vann við afgreiðslustörf og sem ráðskona. Það fyrsta sem ég man er amma við eldavélina að hella upp á kaffi og spjalla við mig nýkomna úr rútunni til dvalar hjá henni í nokkra daga. Þannig man ég hana alla tíð, það eina sem breyttist var innihald samræðnanna. Með auknum þroska mínum urðu samræðurnar flóknari og fjölbreyttari. Hún er fyrirmynd mín í framkomu við fólk. Hún kom alltaf hlýlega fram við alla og sýndi öllum umburðarlyndi, var einfaldlega góð manneskja. Hún tók því sem að höndum bar og kvartaði ekki, að minnsta kosti ekki í mín eyru. Mér finnst ég og reyndar allir afkomendur hennar ekki takast að vera eins miklar manneskjur og hún og velti oft fyrir mér hvort hún hafi verið of góð, hvort hún hafi gert of mikið fyrir okkur - sýnt of mikla þjónustulund gagnvart öllu og öllum. Ég verð stundum sorgmædd að það skuli enginn hafa erft þennan fallega persónuleika. Ég get ekki látið allt yfir mig ganga sem að höndum ber. Kannski er það öðru vísi við hana en okkur afkomendurna að hún hugsaði bara kvartanir og þreytu og setti aldrei í orð.
Frjáls frásögn - án leiðbeininga: Föðurömmu mína man ég sem einstaklega hjartahlýja og brosmilda konu. Hún sagði aldrei neitt slæmt um nokkra manneskju. Hún var hæfileikarík kona og var sjálfmenntuð í hljóðfæraleik - orgel og píanó, en var ómenntuð. Hún hafði aldrei efni á að fara til náms. Hún missti manninn sinn snemma og var því einstæð með 5 börn, það elsta unglingur. Þau höfðu haldið bú í sveit norður í Skagafirði. Amma fluttist á mölina með börnin fáum árum eftir eiginmannsmissinn. Þegar ég kem inn í líf hennar eru börnin eðli málsins samkvæmt orðin fullorðið fólk og farin að heiman, en aðstæður hennar á þeim tíma voru að hún vann við afgreiðslustörf samhliða að vera ráðskona á heimili feðga og bjó hún þar þangað til hún fór í öldrunarþjónustu. Það var tiltölulega erilsamt hjá henni. Börn, barnabörn, nágrannar og vinir komu við í kaffisopa og alltaf virtist amma eiga tíma, bros, eyra og orð fyrir alla. Henni fannst gaman að kíkja í bolla. Einhvern tíma þegar ég var um 17 ára og dvaldi nokkra daga hjá henni eins og ég gerði alltaf 2-3x á ári frá 7 ára aldri, las hún í bollann minn. Hún sagðist sjá peninga í bollanum mínum og taldi víst að mér mundi áskotnast aukapeningar á næstunni, happdrættisvinningur eða eitthvað í þá áttina. Mér fannst þetta fyrst og fremst skemmtilegt spjall og hugsaði ekki frekar um spádóminn. Um það bil mánuði síðar fann ég 35.000 krónur þar sem ég stytti mér leið yfir óræktarmóa í skólann. Amma sem var alltaf brosmild, hlý og hjálpsöm og átti líka góða spádóma sem rættust. Þær gerast ekki fullkomnari en það. *Bros*
Frásögn með stuðningi minnisatriða: Amma átti heima lengst af í Þorlákshöfn. Hún varð ekkja þegar börnin voru öll á barnsaldri og hún giftist ekki aftur. Hún var ómenntuð. Vann við afgreiðslustörf og sem ráðskona. Það fyrsta sem ég man er amma við eldavélina að hella upp á kaffi og spjalla við mig nýkomna úr rútunni til dvalar hjá henni í nokkra daga. Þannig man ég hana alla tíð, það eina sem breyttist var innihald samræðnanna. Með auknum þroska mínum urðu samræðurnar flóknari og fjölbreyttari. Hún er fyrirmynd mín í framkomu við fólk. Hún kom alltaf hlýlega fram við alla og sýndi öllum umburðarlyndi, var einfaldlega góð manneskja. Hún tók því sem að höndum bar og kvartaði ekki, að minnsta kosti ekki í mín eyru. Mér finnst ég og reyndar allir afkomendur hennar ekki takast að vera eins miklar manneskjur og hún og velti oft fyrir mér hvort hún hafi verið of góð, hvort hún hafi gert of mikið fyrir okkur - sýnt of mikla þjónustulund gagnvart öllu og öllum. Ég verð stundum sorgmædd að það skuli enginn hafa erft þennan fallega persónuleika. Ég get ekki látið allt yfir mig ganga sem að höndum ber. Kannski er það öðru vísi við hana en okkur afkomendurna að hún hugsaði bara kvartanir og þreytu og setti aldrei í orð.
Questionnaire
Record type
Keywords