Main information
Gender / Year of Submittee
Kona (1982)
Dating
Day sent: 09.03.2015
Object-related numbers
"Museumnumber b": 2015-1-59
Place
Núverandi sveitarfélag: Reykjavíkurborg
Questions / Answers
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ég man ekki mikið eftir móðurömmu minni enda lést hún þegar ég var barn. Ætli ég hafi ekki verið sirka 8 àra að ég held. Hún bjó à Selfossi við Heiðarveg, í húsi sem rifið var fyrir örfàum àrum. Það þótti mér afskaplega sorglegt og ég man hvað mömmu og systkinum hennar þótti það erfitt enda húsið sem þau ólust upp í. Við fjölskyldan bjuggum í Reykjavík svo við hittum ömmu aðallega ef við gerðum okkur ferð austur à frídögum sem var kannski ekkert of oft. Amma kom líka stundum og gisti hjà okkur og það er mér minnisstæðast hvað mér fannst gaman að vekja hana með því að kitla tærnar hennar sem stóðu undan sænginni móður minni til mikils ama. Undir það síðasta var amma komin à Kumbravog (dvalarheimilið) og þar man ég eftir heimsókn þar sem ég sà tennurnar hennar í glasi à nàttborðinu. Lengi vel velti ég þessu fyrir mér og dauðlangaði í svona skemmtilegar tennur sem hægt væri að taka úr munninum. Ég hefði viljað þekkja hana betur.
Föðuramma mín lést þegar ég var 16 àra svo ég man meira eftir henni. Hún var afskaplega fín sendiherrafrú svo hún kunni sko að koma vel fram og var einstakur gestgjafi. Þau hjónin bjuggu à Sólvallagötunni í glæsilegu húsi og afkomendur vöndu komu sína þangað à laugardögum og þaðan à ég margar góðar minningar. Þar var borðað kökur og farið í feluleiki, horft à gömul àramótaskaup à vhs og þar var einnig reimt. Samt à góðan hàtt. Við öll 4 systkinin urðum vör við fólk sem var þó ekki þar og virtust þetta allt vera góðir andar. Þegar afi lést og amma orðin ein var kominn tími til að selja þetta stóra hús. Hún flutti þà í þjónustuíbúð við Miðleiti og enn héldu laugardagsheimsóknirnar àfram. Ömmu tengi ég alltaf við virðugleika...og örbylgjupopp og hraunbita. Örbylgjuofnar voru nýtísku munaður og amma àtti einn slíkan svo það var alltaf til Orville popp hjà henni og það bràst ekki að til væru hraunbitar líka. Og fingrakexið! Súkkulaðifingur. Þetta þrennt var eitthvað sem bara fékkst í heimsókn hjà ömmu Rósu. Ég er skírð eftir henni og àvallt borið nafnið stolt enda var amma yndisleg kona. Þràtt fyrir að vera virðuleg og fín frú þà hrósaði hún mér fyrir fallega húðflúrið mitt sem ég fékk mér 15 àra gömul. Ég fékk mér rauða rós à öxlina. Fyrir mig og hana. Ég sakna hennar enn,, 17 àrum eftir andlàt hennar og hugsa oft til hennar.
Frásögn með stuðningi minnisatriða:
Móðuramma mín var gift manni sem vann mikið og àtti það til að drekka mikið líka. Hann lést sama àr og ég fæddist svo ég kynntist afa aldrei. Ég held að amma hafi alveg àtt svolítið erfitt líf og þurft að strita mikið. En ég held líka að hún hafi verið hörkutól. Þau bjuggu fyrst à Eyrarbakka en fluttu svo à Selfoss hjónin. Eignuðust 3 börn, 2 dætur og 1 son. Hann er nýlàtinn blessaður. Maður sem var rétt 67 àra, vinnuþjarkur og búinn að upplifa ýmislegt. Gull af manni sem àtti allt gott skilið. Mamma hefur oft talað um strangt uppeldi þeirra systkina en einnig hvernig þau stàlust à sveitaböllin í óþökk við foreldrana enda ekki komin með aldur.
Föðuramma mín bjó lengi vel í Hafnarfirði þar sem pabbi og bræður hans ólist upp. Foreldrarnir ferðuðust mikið útaf starfi afa. Í einni slíkri ferð gerist sà sorglegi atburður að einn af bræðrum pabba tekur sitt eigið líf, aðeins 17 àra gamall. Pabbi sýndi mér eitt sinn nàkvæmlega við hvaða ljósastaur hann stóð við þegar fóstran kom hlaupandi að nà í hann þegar þetta gerðist. Hann talar ekki mikið um þetta. Afi var sýslumaður, utanríkisràðherra og sendiherra svo amma var mestmegis fín frú í mínum huga. Ég man að hún er fædd 1911 og lést 1998, à 87 àra afmælisdaginn. Ég veit til þess að hún vann eitthvað í verslun en ég held að hún hafi mest verið húsfrú meðan þau bjuggu í Bretlandi og Ameríku. Hún gekk líka í Verslunarskóla Íslands og lauk verslunarprófi. Ég veit lítið um uppeldi þeirra eða hvernig því var hàttað. En ég veit að afi safnaði bókum og að amma kynnti pabba fyrir Þjóðsögum Jóns Árnasonar svo ég vil meina að minn bókaàhugi komi frà þeim. Mér þykir líka dæmalaust vænt um þær bækur sem við erfðum frà þeim og hef ég fengið að setja nokkrar í mína stofuhillu. Varðandi jafnréttismàl þà fannst mér amma alltaf à því að við gætum alveg gert allt eins og kallarnir. En ég man að hún var innileg amma, knúsandi mann og svona en afi var meira lokaður. Ótrúlega tignarlegur maður og ég man eftir að ég dàðist að honum með óttablandinni virðingu. Hann var lítið að sýna manni athygli. Allavega man ég lítið eftir því. En ég man þó eftir að eitt sinn vildi ég sitja í fanginu hans í laugardagsboði en hann neitaði. Ég varð síðan svo sàr þegar að frændi minn (jafnaldri) var kominn í fangið hans stuttu seinna. Þà hef ég sennilega verið um 5 àra og ég man að mér fannst hann hafa hafnað mér útfrà kyni.
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Ég man ekki mikið eftir móðurömmu minni enda lést hún þegar ég var barn. Ætli ég hafi ekki verið sirka 8 àra að ég held. Hún bjó à Selfossi við Heiðarveg, í húsi sem rifið var fyrir örfàum àrum. Það þótti mér afskaplega sorglegt og ég man hvað mömmu og systkinum hennar þótti það erfitt enda húsið sem þau ólust upp í. Við fjölskyldan bjuggum í Reykjavík svo við hittum ömmu aðallega ef við gerðum okkur ferð austur à frídögum sem var kannski ekkert of oft. Amma kom líka stundum og gisti hjà okkur og það er mér minnisstæðast hvað mér fannst gaman að vekja hana með því að kitla tærnar hennar sem stóðu undan sænginni móður minni til mikils ama. Undir það síðasta var amma komin à Kumbravog (dvalarheimilið) og þar man ég eftir heimsókn þar sem ég sà tennurnar hennar í glasi à nàttborðinu. Lengi vel velti ég þessu fyrir mér og dauðlangaði í svona skemmtilegar tennur sem hægt væri að taka úr munninum. Ég hefði viljað þekkja hana betur.
Föðuramma mín lést þegar ég var 16 àra svo ég man meira eftir henni. Hún var afskaplega fín sendiherrafrú svo hún kunni sko að koma vel fram og var einstakur gestgjafi. Þau hjónin bjuggu à Sólvallagötunni í glæsilegu húsi og afkomendur vöndu komu sína þangað à laugardögum og þaðan à ég margar góðar minningar. Þar var borðað kökur og farið í feluleiki, horft à gömul àramótaskaup à vhs og þar var einnig reimt. Samt à góðan hàtt. Við öll 4 systkinin urðum vör við fólk sem var þó ekki þar og virtust þetta allt vera góðir andar. Þegar afi lést og amma orðin ein var kominn tími til að selja þetta stóra hús. Hún flutti þà í þjónustuíbúð við Miðleiti og enn héldu laugardagsheimsóknirnar àfram. Ömmu tengi ég alltaf við virðugleika...og örbylgjupopp og hraunbita. Örbylgjuofnar voru nýtísku munaður og amma àtti einn slíkan svo það var alltaf til Orville popp hjà henni og það bràst ekki að til væru hraunbitar líka. Og fingrakexið! Súkkulaðifingur. Þetta þrennt var eitthvað sem bara fékkst í heimsókn hjà ömmu Rósu. Ég er skírð eftir henni og àvallt borið nafnið stolt enda var amma yndisleg kona. Þràtt fyrir að vera virðuleg og fín frú þà hrósaði hún mér fyrir fallega húðflúrið mitt sem ég fékk mér 15 àra gömul. Ég fékk mér rauða rós à öxlina. Fyrir mig og hana. Ég sakna hennar enn,, 17 àrum eftir andlàt hennar og hugsa oft til hennar.
Frásögn með stuðningi minnisatriða:
Móðuramma mín var gift manni sem vann mikið og àtti það til að drekka mikið líka. Hann lést sama àr og ég fæddist svo ég kynntist afa aldrei. Ég held að amma hafi alveg àtt svolítið erfitt líf og þurft að strita mikið. En ég held líka að hún hafi verið hörkutól. Þau bjuggu fyrst à Eyrarbakka en fluttu svo à Selfoss hjónin. Eignuðust 3 börn, 2 dætur og 1 son. Hann er nýlàtinn blessaður. Maður sem var rétt 67 àra, vinnuþjarkur og búinn að upplifa ýmislegt. Gull af manni sem àtti allt gott skilið. Mamma hefur oft talað um strangt uppeldi þeirra systkina en einnig hvernig þau stàlust à sveitaböllin í óþökk við foreldrana enda ekki komin með aldur.
Föðuramma mín bjó lengi vel í Hafnarfirði þar sem pabbi og bræður hans ólist upp. Foreldrarnir ferðuðust mikið útaf starfi afa. Í einni slíkri ferð gerist sà sorglegi atburður að einn af bræðrum pabba tekur sitt eigið líf, aðeins 17 àra gamall. Pabbi sýndi mér eitt sinn nàkvæmlega við hvaða ljósastaur hann stóð við þegar fóstran kom hlaupandi að nà í hann þegar þetta gerðist. Hann talar ekki mikið um þetta. Afi var sýslumaður, utanríkisràðherra og sendiherra svo amma var mestmegis fín frú í mínum huga. Ég man að hún er fædd 1911 og lést 1998, à 87 àra afmælisdaginn. Ég veit til þess að hún vann eitthvað í verslun en ég held að hún hafi mest verið húsfrú meðan þau bjuggu í Bretlandi og Ameríku. Hún gekk líka í Verslunarskóla Íslands og lauk verslunarprófi. Ég veit lítið um uppeldi þeirra eða hvernig því var hàttað. En ég veit að afi safnaði bókum og að amma kynnti pabba fyrir Þjóðsögum Jóns Árnasonar svo ég vil meina að minn bókaàhugi komi frà þeim. Mér þykir líka dæmalaust vænt um þær bækur sem við erfðum frà þeim og hef ég fengið að setja nokkrar í mína stofuhillu. Varðandi jafnréttismàl þà fannst mér amma alltaf à því að við gætum alveg gert allt eins og kallarnir. En ég man að hún var innileg amma, knúsandi mann og svona en afi var meira lokaður. Ótrúlega tignarlegur maður og ég man eftir að ég dàðist að honum með óttablandinni virðingu. Hann var lítið að sýna manni athygli. Allavega man ég lítið eftir því. En ég man þó eftir að eitt sinn vildi ég sitja í fanginu hans í laugardagsboði en hann neitaði. Ég varð síðan svo sàr þegar að frændi minn (jafnaldri) var kominn í fangið hans stuttu seinna. Þà hef ég sennilega verið um 5 àra og ég man að mér fannst hann hafa hafnað mér útfrà kyni.
Questionnaire
Record type
Keywords