Main information
Gender / Year of Submittee
Karl (1937)
Dating
Day sent: 09.03.2015
Object-related numbers
"Museumnumber b": 2015-1-62
Place
Núverandi sveitarfélag: Garðabær, Garðabær
Questions / Answers
Allar spurningar
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Amma mín, Pálína Guðmundsdóttir, bjó með afa mínum Magnúsi Bergssyni á góðri, landmikilli jörð austur í Árnessýslu. Erfið veikindi hennar ollu því að þau urðu að bregða búi og flytjast suður til að vera í nálægð við læknisþjónustu. Þau fundu litla jörð í Garðahverfinu, rétt hjá Garðakirkju, Katrínarkot hét það og bjuggu þar snotru búi. Amma var félagslynd og sérlega hláturmild og einstaklega gestrisin.. Ég var hjá þeim einn vetur í lok stríðsins. Þar man ég sérstaklega eftir þeim sælustundum er afi og Unna föðursystir mín voru farin til kvöldmjaltanna en við amma sátum fyrir fram kolaeldavélina og hún steikti flatbrauð til kvöldmatarins. Ég sat þétt upp við hana og fann blessaðan ylinn frá bakstrinum ylja mér á bringunni. Og amma sagði mér sögur frá því að hún var lítil norður í Hrútafirði. Flatkökurnar voru bakaðar 2-3 mínútur á hvorri hlið og þá sagði amma frá en gerði hlé á frásögninni þegar hún undirbjó næstu köku. Mér fannst hún nú óþarflega lengi að því ! Katrínarkot liggur um 100 metra frá sjónum upp á lítilli hæð þannig að nokkur brekka liggur niður að fjöru. Á vetrum var því oft hálka í brekkunni sem var flott sleðabrekka. Það voru allstórar herbúðir uppi á holtinu og hermennirnir fóru oft niður í fjöru, trúlega sér til skemmtunar. Svo gerðist það einn daginn að hermannajeppi brunaði neðan frá sjó en komst ekki upp brekkuna vegna hálkunnar. Þeim var greinilega mjög í mun að komast leiðar sinnar. Ég sagði ömmu frá þessu, hún leit út um gluggann, gekk síðan að eldavélinni, tók út öskuskúffuna og dreifði úr henni yfir hálkuna og svellið á veginum og jeppinn þaut upp brekkuna og hermennirnir brostu breitt og veifuðu glaðir til okkar.
Daginn eftir kom jeppinn aftur og nú komu hermennirnir að útidyrunum heima og kvöddu dyra. Þegar amma opnaði dyrnar, glöð og elskuleg, færðu þeir henni stóran kassa fullan af brjóstsykri og annan með súkkulaði. Amma bauð þeim inn í eldhús og lagði á borð fyrir gestina, hitaði kókó og sló í nokkrar pönnukökur ! Það sakaði ekki þótt ekkert sameiginlegt tungumál væri tiltækt, glaður hlátur ömmu og hlyja hennar skóp greinilega mikla vellíðan hjá gestunum því að þeir komu líklega mánaðarlega í heimsókn og alltaf vel birgir af sælgæti. Stríðinu lauk svo þarna um vorið en amma átti birgðir af sælgæti næstu árin. Ég spurði ömmu löngu seinna hvort hún hefði ekki verið kvíðin eða hrædd við hermennina. Hún kvað nei við og bætti við: Ég ímyndaði mér að þetta væru Mummi og Beggi (synir hennar) og ætli þeim hefði ekki þótt gott að fá kakó og pönsur ef þeir væru í ókunnugu landi og fá að koma inn á venjulegt heimili.
Við hvaða staði og tímabil er frásögn þín miðuð?:
Garðahverfið í grennd við Hafnarfjörð, stríðslok WWII
Frjáls frásögn - án leiðbeininga:
Amma mín, Pálína Guðmundsdóttir, bjó með afa mínum Magnúsi Bergssyni á góðri, landmikilli jörð austur í Árnessýslu. Erfið veikindi hennar ollu því að þau urðu að bregða búi og flytjast suður til að vera í nálægð við læknisþjónustu. Þau fundu litla jörð í Garðahverfinu, rétt hjá Garðakirkju, Katrínarkot hét það og bjuggu þar snotru búi. Amma var félagslynd og sérlega hláturmild og einstaklega gestrisin.. Ég var hjá þeim einn vetur í lok stríðsins. Þar man ég sérstaklega eftir þeim sælustundum er afi og Unna föðursystir mín voru farin til kvöldmjaltanna en við amma sátum fyrir fram kolaeldavélina og hún steikti flatbrauð til kvöldmatarins. Ég sat þétt upp við hana og fann blessaðan ylinn frá bakstrinum ylja mér á bringunni. Og amma sagði mér sögur frá því að hún var lítil norður í Hrútafirði. Flatkökurnar voru bakaðar 2-3 mínútur á hvorri hlið og þá sagði amma frá en gerði hlé á frásögninni þegar hún undirbjó næstu köku. Mér fannst hún nú óþarflega lengi að því ! Katrínarkot liggur um 100 metra frá sjónum upp á lítilli hæð þannig að nokkur brekka liggur niður að fjöru. Á vetrum var því oft hálka í brekkunni sem var flott sleðabrekka. Það voru allstórar herbúðir uppi á holtinu og hermennirnir fóru oft niður í fjöru, trúlega sér til skemmtunar. Svo gerðist það einn daginn að hermannajeppi brunaði neðan frá sjó en komst ekki upp brekkuna vegna hálkunnar. Þeim var greinilega mjög í mun að komast leiðar sinnar. Ég sagði ömmu frá þessu, hún leit út um gluggann, gekk síðan að eldavélinni, tók út öskuskúffuna og dreifði úr henni yfir hálkuna og svellið á veginum og jeppinn þaut upp brekkuna og hermennirnir brostu breitt og veifuðu glaðir til okkar.
Daginn eftir kom jeppinn aftur og nú komu hermennirnir að útidyrunum heima og kvöddu dyra. Þegar amma opnaði dyrnar, glöð og elskuleg, færðu þeir henni stóran kassa fullan af brjóstsykri og annan með súkkulaði. Amma bauð þeim inn í eldhús og lagði á borð fyrir gestina, hitaði kókó og sló í nokkrar pönnukökur ! Það sakaði ekki þótt ekkert sameiginlegt tungumál væri tiltækt, glaður hlátur ömmu og hlyja hennar skóp greinilega mikla vellíðan hjá gestunum því að þeir komu líklega mánaðarlega í heimsókn og alltaf vel birgir af sælgæti. Stríðinu lauk svo þarna um vorið en amma átti birgðir af sælgæti næstu árin. Ég spurði ömmu löngu seinna hvort hún hefði ekki verið kvíðin eða hrædd við hermennina. Hún kvað nei við og bætti við: Ég ímyndaði mér að þetta væru Mummi og Beggi (synir hennar) og ætli þeim hefði ekki þótt gott að fá kakó og pönsur ef þeir væru í ókunnugu landi og fá að koma inn á venjulegt heimili.
Við hvaða staði og tímabil er frásögn þín miðuð?:
Garðahverfið í grennd við Hafnarfjörð, stríðslok WWII
Questionnaire
Record type
Keywords