Main information
Gender / Year of Submittee
Kona (1935)
Dating
Day sent: 09.03.2015
Object-related numbers
"Museumnumber b": 2015-1-107
Place
Núverandi sveitarfélag: Aðaldælahreppur , Aðaldælahreppur
Questions / Answers
Allar spurningar
Þegar og að beiðni Þjóðminjasafnsins leiði hugann að formæðrum mínum þá kemur fyrst langalangamma mín í móðurætt Sigurlaug Kristjánsd.f.1800 d.1859. Fyrir mér er hún hulin mistri aldanna því mynd er ekki til af henni og fáar sagnir.Í skrúðmáli útfararræðu er þess helst getið að hún hafi alið manni sínum 16 börn og lifi af þeim 9 og seinustu árin hafi hún verið rúmliggjandi, einnig að þau hjón hafi alið upp tvö fósturbörn og hún staðið fyrir fjölmennu heimili og innt af höndum skyldu sínar við eiginmann og börn með kristilegu þolgæði.
Fjálglega talar klerkurinn um sorgmæddan eftirlifandi eiginmann Jóhannes Kristjánsson á Laxamýri auknefndur“hinn ríki“ er nú harmi sína heittelskuðu eiginkonu en þó sé bót í máli að þau muni hittast fyrr en varir í himnasælu. En gamli maðurinn, hann var f.1795 d.1871 var ekki hnuggnari en svo að hann festi ráð sitt aftur og kvæntist „göfugri ekkju“ Hildi eiríksd. Og gaf henni í morgungjöf 1000 ríkisdali um það var ort.
Flest ómildir fá nú gleypt en fátækt kvelur marga hali Dýrt var þessi kerling keypt Hún kostaði 1000 ríkisdali.
Jóhanna Jóhannesardóttir f.1839 d.1920 Ein dætra Sigurlaugar og Jóhannesar var Jóhanna langamma mín. Af henni hef ég skýrari myndir af frásögnum móður minnar, sem bar nafn, ömmu sinnar, og var í uppáhaldi hjá henni. Lærði margar vísur og kenndi mér og hún skrifaði ættingjabréf til Ameríku en þangað fluttust systur hennar.
Í stofu horni mínu stendur rokkurinn sem henni var gefinn þegar hún var 16 ára. Hann var keyptur í vöruskipi Prebens lausakaupmanns er kom til Húsavíkur. Það eru líka til litlir gullhringir sem hún bar í eyrunum.
Ung og ásjáleg giftist hún Jóhannesi Guðmundssyni bóndasyni frá næsta bæ Sílalæk. Laxá rennur á milli bæjanna. Þau lifðu bæði til hárrar elli og unnust hugástum. Haft á orði þegar þau á gamalsaldri buðu hvort öðru góða nótt með kossum og fyrirbænum. Jóhanna var ör í lund og tilfinningarík og mátti ekkert aumt sjá, vildi úr öllu bæta. „Svei aumingjans auminginn“ var orðtæki hennar og ekki sagt í niðrunarskyni heldur, af meðaumkun. Maður hennar var fastheldnari á fé en svo unni hann konu sinni að hann lét gjafir hennar afskildalausar. Guðrún amma mín dóttir Jóhönnu sagði frá því að í Fellssel í Kinn þar sem foreldrar hennar bjuggu kom förukona og beiddist einhverrar fyrirgreiðslu- þá var enn förufólk á ferð. Jóhanna vildi víkja konunni einhverju en hafði ekkert handbært og fór til Guðrúnar dóttur sinnar og bað hana Gunnu sína að láta konuna hafa dagtreyju sem Guðrún var rétt búin að sauma sér, hún skyldi fá efni í aðra. Guðrúnu var þetta óljúft en lét að orðum móðir sinnar. En mikið sárnaði mæðgum og Jóhönnu enn meir er þær fréttu að förukonan var sæmilega stæð manneskja innan úr sveitum er lék þennan leik í hagnaðarskyni.
Guðrún Jóhannessdóttir f.1867 d.1949
Jóhann og Jóhannes áttu sex börn 3 syni og 3 dætur. Guðrún Snjólaug amma mín var sú þriðja í röðinni, tveir bræður eldri. Hún átti gott og veitandi heimili, vel gefin söngelsk og bókhneigð. Auk venjulegrar fræðslu í heimahúsum dvaldi hún einn mánuð í unglingaskóla Sigurðar í Ysta-Felli þá innan fermingaraldurs.
Hana langaði mikið í meiri skólagöngu, bræður hennar tveir fóru í skóla en þeir lögðust á móti því sögðu að Gunna systir væri það vel að sér að hún þyrfti ekki skólamenntun. Þetta sat í henni. Og þó að hún fengi aðeins þennan eina mánuð þá skrifaði hún góða hönd og ritaði svo rétt mál að undun þætti og gat leiðbeint í þeim efnum fram á elliár. Henni var líka sérlega létt um að reikna í huganum og lærði hvert lag sem hún heyrði en hafði skömm á rímnagauli!!!
Hún giftist Birni Helgasyni f.1867 d.1942. Þau bjuggu í Ytri-Tungu á Tjörnesi við fremur þröngan efnahag, þó afi minn væri mikill atorku- og dugnaðarmaður voru mikil harðindi og erfiðir bæði til lands og sjávar. Björn vildi flytja til Ameríku þar átti hann frændgarð, hafði lært smíðar hjá Þorsteini Daníelssyni á Skipalóni og taldi sér allir vegir færir í Vesturheimi. Sjálfsagt hafði hann haft sig þar vel áfram og börn þeirra orðið menntafólk ekki skorti þau hæfileika en þá væri ég ekki hér til frásagna.
En Guðrún amma vitnaði í ljóð Guðmundar á Sandi frænda síns, vildi ekki“kasta í enskunni börnum sínum, níðingum sem Búa brýtur Buddalýð til heljar kvekur“ o.sv. frv. Og þvertók fyrir að fara. Hún sagði mömmu seinna að tilhugsun um að eitthvað af börnunum dæju á leiðinni yfir hafið og kistunni sökkt í sjó hefði verið óbærileg. Mamma sem var elst af börnunum vildi heldur ekki fara og þegar Eiríkur Þorbergsson frændi Björns smiður og ljósmyndari sem vildi fá þau með sér reyndi að gylla Ameríkuför fyrir stelpunni og talaði um hvíta kjóla og fína stráhatta sem hún myndi eignast þá hreif það ekki og Ytri Tungufólk fór hvergi.
Ég kynntist ömmu minni lítið, hún var ekki á heimili mínu og orðin sjúklingur seinustu árin. En mamma lét mig skrifa bréf til hennar og æfði mig þannig í bréfaskriftum.
Sigurlaug Jósepsdóttir f.1846 d. 1933.
Sennilega langamma mín í föðurætt Sigurlaug Jósepsdóttir sú sem hafði mest áhrif á mig í barnæsku þó aldrei sæi ég hana. Hún dó tveimur árum áður en ég fæðist. Samt var svo margt sem minnti á hana og um hana talað á heimilinu. Þegar pabbi tók við búi þá kaus hún að verða eftir en afi og amma fluttu þá í burtu.
Sigurlaug fór tveggja ára í fóstur til móðurforeldra sinna Sæmundar Torfasonar og Sigurlaugar Jónsdóttur, þau voru líka afi og amma Valdimars Ásmundssonar ritstjóra „Fjallkonunnar“ Af ömmu sinni lærði Sigurlaug þulur og vísur og þær færðust til dótturbarna hennar, föður míns og hans systkina, og frá honum til mín. Það er fjársóður sem er mér ómetanlegur, gladdi mig sem barn og opnaði í mér heim ævintýra og undarlegheita. Og það var margt annað sem minnti á hana: Rúmið hennar í baðstofuhorninu, plaggakassinn, lítill trékistill sem hún geymdi það sem þurfti til að slæga ó sokka og vettlinga, hrafntinnusteinninn, allstór steinhnullungur sem var geymdur undir rúminu hennar og hún trúði því að þar sem þessi bergtegund væri innan veggja yrði ekki húsbruni. Fýsifjölin hennar örþunnur slitinn fjalarstúfur á stærð við helminginn af blaðinu sem ég er að skrifa á, en hún notaði til að glæða eldinn í hlóðunum í „Gamla eldhúsinu“ þar sem hún bakaði pottbrauð og flatkökur á glóð-besta brauð sem til er og í búi okkar krakkarna var lítil dökkblá emileruð kaffikanna sem hún átti og hafði hellt upp á til að hressa sig með. Og svo má ekki gleyma póstkortunum og jólakortunum frá Ameríku, því þrír föðurbræður mínir fóru þangað og þeir sendu ömmu sinni kveðjur og þessi kort var gaman að skoða og slaufa sig framúr og eru til enn í dag þó þau séu orðin máð og lúð.
Þess má geta að sumar þulurnar sem langamma mín hafði yfir hef ég kennt mínum barnabörnum og þá eru þetta 10 kynslóðir sem þær hafa gengið á milli og vitað er um nafn á. Sigurlaug giftist Friðlaugi Jónssyni á Slafralæk f.1840 d. 1912 þau bjuggu þar í 18 ár við þröngan hag og vaxandi heilsuleysi hennar. Börnin urðu 7 og Kristín amma mín elst þeirra sem lifðu. Þegar Kristín og Indriði hefja búskap á Ytra fjalli er hún hjá þeim rúmföst og hafði ekki stigið í fæturna í nokkur ár. Þá gekk það að faðir minn elsta barn afa míns og ömmu er að brölta á baðstofugólfinu og er við það að fara sér að voða með því að steypa sér niður í uppgönguna á baðstofunni en þar undir var hellulögð göng.
Enginn var í kallfæri en veika konan fylltist þeim örvæntingarkrafti að hún kastar sér fram úr rúminu og nær í barnið. Eftir þetta fór hún að bera fyrir sig fæturnar og náði heilsu á nýjan leik og var dóttir sinni og tengdasyni ómetanleg hjálparhella.
Móðir Friðlaugs var Hólmfríður Indriðad. Hún var prýðilega hagmælt og orti rímur af Parmesi loðinbirni, Blómsturvallarímur og rímur af Ármanni í Ármannsfjalli með sigurlaugu systir sinni. Þetta mun hafa verið einstakt á þessum tímum þegar talið var að það væri síst til að auka veg kvenna að yrkja og má þar til nefna Guðnýju í Klömbrum og Ljósavatnssystur. Kristín Friðlaugsdóttir f. 1875 d. 1955
Þá er komið að ömmu minni Kristínu. Hún ólst upp við kröpp kjör á Hafralæk og fer svo vinnukona í Syðra fjall þar sem hún og bóndasonurinn Indriði Þorkelsson fella hugi saman. Það fara engar sögur af því en vel má leiða getum að því að foreldrum hans hafi ekki þótt konuefnið fjölskrúðugt en hvort sem það var eða ekki þá sendi hann Kristínu í Kvennaskólann í Ytriey. Þaðan kom hún vel menntuð til munns og handa og þau hefja búskap á Ytrafjalli en þar voru foreldrar hennar í húsmennsku, Friðlaugur fór svo í hornið til elsta sonar síns sem var búsettur í Aðaldal en Kristín tekur að sér móður sína og yngsta bróðir frá 12 ára. Jóhannes sem síðar bjó í Haga og var kennari um langt árabil.
Amma mín var prýðilega greind, bókelsk og las einnig dönsku sér til gagns og skólavistin í Ytriey skilaði sér á allar lundir. Heimilið á Ytrafjalli var mannmargt og mikill gestagangur. Þar var símstöð og afi sinnti mörgum búnaðarstörfum fyrir sína sveit. Börnin urðu átta sem upp komust. Eins og áður sagði var amma mjög bókhneigð og átti víst til að gleyma sér yfir góðri bók. Hún var líka ágæt tóvinnukona og saumaði út falleg stykki auk þess að sauma fatnað á sitt fólk. En hún tók líka þátt í félagsmálum var í kvenfélaginu og fulltrúi á fundum Norðlenskra kvenna þannig að hún lét ekki börn og búverk hindra sig og örugglega var það með góðu samþykki manns síns.
Hún var ekki langdvölum á mínu heimili þannig að við urðum ekki nánar, þó man ég eftir vísu sem hún tautaði fyrir munni sér:
Loksins eru lömbin nú Lokuð inni í húsi Kostulega kveður þú Kátur skeggjabrúsi.
Mamma lét mig skrifa henni og ég fékk bréf frá henni því hún var dugleg að skrifa og skriflist á bréfum bæði við börn sín og vinkonur fram á efri ár. Ég fékk í fermingargjöf frá henni silkiklút og 100kr í peningum og var mjög glöð.
Hún andaðist á Húsavík á sjúkrahúsi 1955 þá var ég að vinna þar og var yfir henni seinustu dagana.
Það er við hæfi að láta lokaorðið vera smákvæði sem Indriði Þorkelsson orti til konu sinnar og lýsir vel sambandi þeirra.
Hvað sem myrkrið og moldviðrið tautar hversu mjög sem í byljunum hvín vil ég grátfeginn ganga til þrautar hverja götu sem liggur til þín
Yfir fyrnindi fárlegra hreta Þar sem flár er hver glampsi sem skín vil ég allshugar ókvíðinn feta sér hvern óveg sem liggur til þin
Þú sem gafst mér hvert gull þinnar æfi og sem greiddir öll vandkvæði mín eins og lindin er sækir að þævi svo er sókn mín og flótti til þín.
Ritað 27 okt.2015
Þegar og að beiðni Þjóðminjasafnsins leiði hugann að formæðrum mínum þá kemur fyrst langalangamma mín í móðurætt Sigurlaug Kristjánsd.f.1800 d.1859. Fyrir mér er hún hulin mistri aldanna því mynd er ekki til af henni og fáar sagnir.Í skrúðmáli útfararræðu er þess helst getið að hún hafi alið manni sínum 16 börn og lifi af þeim 9 og seinustu árin hafi hún verið rúmliggjandi, einnig að þau hjón hafi alið upp tvö fósturbörn og hún staðið fyrir fjölmennu heimili og innt af höndum skyldu sínar við eiginmann og börn með kristilegu þolgæði.
Fjálglega talar klerkurinn um sorgmæddan eftirlifandi eiginmann Jóhannes Kristjánsson á Laxamýri auknefndur“hinn ríki“ er nú harmi sína heittelskuðu eiginkonu en þó sé bót í máli að þau muni hittast fyrr en varir í himnasælu. En gamli maðurinn, hann var f.1795 d.1871 var ekki hnuggnari en svo að hann festi ráð sitt aftur og kvæntist „göfugri ekkju“ Hildi eiríksd. Og gaf henni í morgungjöf 1000 ríkisdali um það var ort.
Flest ómildir fá nú gleypt en fátækt kvelur marga hali Dýrt var þessi kerling keypt Hún kostaði 1000 ríkisdali.
Jóhanna Jóhannesardóttir f.1839 d.1920 Ein dætra Sigurlaugar og Jóhannesar var Jóhanna langamma mín. Af henni hef ég skýrari myndir af frásögnum móður minnar, sem bar nafn, ömmu sinnar, og var í uppáhaldi hjá henni. Lærði margar vísur og kenndi mér og hún skrifaði ættingjabréf til Ameríku en þangað fluttust systur hennar.
Í stofu horni mínu stendur rokkurinn sem henni var gefinn þegar hún var 16 ára. Hann var keyptur í vöruskipi Prebens lausakaupmanns er kom til Húsavíkur. Það eru líka til litlir gullhringir sem hún bar í eyrunum.
Ung og ásjáleg giftist hún Jóhannesi Guðmundssyni bóndasyni frá næsta bæ Sílalæk. Laxá rennur á milli bæjanna. Þau lifðu bæði til hárrar elli og unnust hugástum. Haft á orði þegar þau á gamalsaldri buðu hvort öðru góða nótt með kossum og fyrirbænum. Jóhanna var ör í lund og tilfinningarík og mátti ekkert aumt sjá, vildi úr öllu bæta. „Svei aumingjans auminginn“ var orðtæki hennar og ekki sagt í niðrunarskyni heldur, af meðaumkun. Maður hennar var fastheldnari á fé en svo unni hann konu sinni að hann lét gjafir hennar afskildalausar. Guðrún amma mín dóttir Jóhönnu sagði frá því að í Fellssel í Kinn þar sem foreldrar hennar bjuggu kom förukona og beiddist einhverrar fyrirgreiðslu- þá var enn förufólk á ferð. Jóhanna vildi víkja konunni einhverju en hafði ekkert handbært og fór til Guðrúnar dóttur sinnar og bað hana Gunnu sína að láta konuna hafa dagtreyju sem Guðrún var rétt búin að sauma sér, hún skyldi fá efni í aðra. Guðrúnu var þetta óljúft en lét að orðum móðir sinnar. En mikið sárnaði mæðgum og Jóhönnu enn meir er þær fréttu að förukonan var sæmilega stæð manneskja innan úr sveitum er lék þennan leik í hagnaðarskyni.
Guðrún Jóhannessdóttir f.1867 d.1949
Jóhann og Jóhannes áttu sex börn 3 syni og 3 dætur. Guðrún Snjólaug amma mín var sú þriðja í röðinni, tveir bræður eldri. Hún átti gott og veitandi heimili, vel gefin söngelsk og bókhneigð. Auk venjulegrar fræðslu í heimahúsum dvaldi hún einn mánuð í unglingaskóla Sigurðar í Ysta-Felli þá innan fermingaraldurs.
Hana langaði mikið í meiri skólagöngu, bræður hennar tveir fóru í skóla en þeir lögðust á móti því sögðu að Gunna systir væri það vel að sér að hún þyrfti ekki skólamenntun. Þetta sat í henni. Og þó að hún fengi aðeins þennan eina mánuð þá skrifaði hún góða hönd og ritaði svo rétt mál að undun þætti og gat leiðbeint í þeim efnum fram á elliár. Henni var líka sérlega létt um að reikna í huganum og lærði hvert lag sem hún heyrði en hafði skömm á rímnagauli!!!
Hún giftist Birni Helgasyni f.1867 d.1942. Þau bjuggu í Ytri-Tungu á Tjörnesi við fremur þröngan efnahag, þó afi minn væri mikill atorku- og dugnaðarmaður voru mikil harðindi og erfiðir bæði til lands og sjávar. Björn vildi flytja til Ameríku þar átti hann frændgarð, hafði lært smíðar hjá Þorsteini Daníelssyni á Skipalóni og taldi sér allir vegir færir í Vesturheimi. Sjálfsagt hafði hann haft sig þar vel áfram og börn þeirra orðið menntafólk ekki skorti þau hæfileika en þá væri ég ekki hér til frásagna.
En Guðrún amma vitnaði í ljóð Guðmundar á Sandi frænda síns, vildi ekki“kasta í enskunni börnum sínum, níðingum sem Búa brýtur Buddalýð til heljar kvekur“ o.sv. frv. Og þvertók fyrir að fara. Hún sagði mömmu seinna að tilhugsun um að eitthvað af börnunum dæju á leiðinni yfir hafið og kistunni sökkt í sjó hefði verið óbærileg. Mamma sem var elst af börnunum vildi heldur ekki fara og þegar Eiríkur Þorbergsson frændi Björns smiður og ljósmyndari sem vildi fá þau með sér reyndi að gylla Ameríkuför fyrir stelpunni og talaði um hvíta kjóla og fína stráhatta sem hún myndi eignast þá hreif það ekki og Ytri Tungufólk fór hvergi.
Ég kynntist ömmu minni lítið, hún var ekki á heimili mínu og orðin sjúklingur seinustu árin. En mamma lét mig skrifa bréf til hennar og æfði mig þannig í bréfaskriftum.
Sigurlaug Jósepsdóttir f.1846 d. 1933.
Sennilega langamma mín í föðurætt Sigurlaug Jósepsdóttir sú sem hafði mest áhrif á mig í barnæsku þó aldrei sæi ég hana. Hún dó tveimur árum áður en ég fæðist. Samt var svo margt sem minnti á hana og um hana talað á heimilinu. Þegar pabbi tók við búi þá kaus hún að verða eftir en afi og amma fluttu þá í burtu.
Sigurlaug fór tveggja ára í fóstur til móðurforeldra sinna Sæmundar Torfasonar og Sigurlaugar Jónsdóttur, þau voru líka afi og amma Valdimars Ásmundssonar ritstjóra „Fjallkonunnar“ Af ömmu sinni lærði Sigurlaug þulur og vísur og þær færðust til dótturbarna hennar, föður míns og hans systkina, og frá honum til mín. Það er fjársóður sem er mér ómetanlegur, gladdi mig sem barn og opnaði í mér heim ævintýra og undarlegheita. Og það var margt annað sem minnti á hana: Rúmið hennar í baðstofuhorninu, plaggakassinn, lítill trékistill sem hún geymdi það sem þurfti til að slæga ó sokka og vettlinga, hrafntinnusteinninn, allstór steinhnullungur sem var geymdur undir rúminu hennar og hún trúði því að þar sem þessi bergtegund væri innan veggja yrði ekki húsbruni. Fýsifjölin hennar örþunnur slitinn fjalarstúfur á stærð við helminginn af blaðinu sem ég er að skrifa á, en hún notaði til að glæða eldinn í hlóðunum í „Gamla eldhúsinu“ þar sem hún bakaði pottbrauð og flatkökur á glóð-besta brauð sem til er og í búi okkar krakkarna var lítil dökkblá emileruð kaffikanna sem hún átti og hafði hellt upp á til að hressa sig með. Og svo má ekki gleyma póstkortunum og jólakortunum frá Ameríku, því þrír föðurbræður mínir fóru þangað og þeir sendu ömmu sinni kveðjur og þessi kort var gaman að skoða og slaufa sig framúr og eru til enn í dag þó þau séu orðin máð og lúð.
Þess má geta að sumar þulurnar sem langamma mín hafði yfir hef ég kennt mínum barnabörnum og þá eru þetta 10 kynslóðir sem þær hafa gengið á milli og vitað er um nafn á. Sigurlaug giftist Friðlaugi Jónssyni á Slafralæk f.1840 d. 1912 þau bjuggu þar í 18 ár við þröngan hag og vaxandi heilsuleysi hennar. Börnin urðu 7 og Kristín amma mín elst þeirra sem lifðu. Þegar Kristín og Indriði hefja búskap á Ytra fjalli er hún hjá þeim rúmföst og hafði ekki stigið í fæturna í nokkur ár. Þá gekk það að faðir minn elsta barn afa míns og ömmu er að brölta á baðstofugólfinu og er við það að fara sér að voða með því að steypa sér niður í uppgönguna á baðstofunni en þar undir var hellulögð göng.
Enginn var í kallfæri en veika konan fylltist þeim örvæntingarkrafti að hún kastar sér fram úr rúminu og nær í barnið. Eftir þetta fór hún að bera fyrir sig fæturnar og náði heilsu á nýjan leik og var dóttir sinni og tengdasyni ómetanleg hjálparhella.
Móðir Friðlaugs var Hólmfríður Indriðad. Hún var prýðilega hagmælt og orti rímur af Parmesi loðinbirni, Blómsturvallarímur og rímur af Ármanni í Ármannsfjalli með sigurlaugu systir sinni. Þetta mun hafa verið einstakt á þessum tímum þegar talið var að það væri síst til að auka veg kvenna að yrkja og má þar til nefna Guðnýju í Klömbrum og Ljósavatnssystur. Kristín Friðlaugsdóttir f. 1875 d. 1955
Þá er komið að ömmu minni Kristínu. Hún ólst upp við kröpp kjör á Hafralæk og fer svo vinnukona í Syðra fjall þar sem hún og bóndasonurinn Indriði Þorkelsson fella hugi saman. Það fara engar sögur af því en vel má leiða getum að því að foreldrum hans hafi ekki þótt konuefnið fjölskrúðugt en hvort sem það var eða ekki þá sendi hann Kristínu í Kvennaskólann í Ytriey. Þaðan kom hún vel menntuð til munns og handa og þau hefja búskap á Ytrafjalli en þar voru foreldrar hennar í húsmennsku, Friðlaugur fór svo í hornið til elsta sonar síns sem var búsettur í Aðaldal en Kristín tekur að sér móður sína og yngsta bróðir frá 12 ára. Jóhannes sem síðar bjó í Haga og var kennari um langt árabil.
Amma mín var prýðilega greind, bókelsk og las einnig dönsku sér til gagns og skólavistin í Ytriey skilaði sér á allar lundir. Heimilið á Ytrafjalli var mannmargt og mikill gestagangur. Þar var símstöð og afi sinnti mörgum búnaðarstörfum fyrir sína sveit. Börnin urðu átta sem upp komust. Eins og áður sagði var amma mjög bókhneigð og átti víst til að gleyma sér yfir góðri bók. Hún var líka ágæt tóvinnukona og saumaði út falleg stykki auk þess að sauma fatnað á sitt fólk. En hún tók líka þátt í félagsmálum var í kvenfélaginu og fulltrúi á fundum Norðlenskra kvenna þannig að hún lét ekki börn og búverk hindra sig og örugglega var það með góðu samþykki manns síns.
Hún var ekki langdvölum á mínu heimili þannig að við urðum ekki nánar, þó man ég eftir vísu sem hún tautaði fyrir munni sér:
Loksins eru lömbin nú Lokuð inni í húsi Kostulega kveður þú Kátur skeggjabrúsi.
Mamma lét mig skrifa henni og ég fékk bréf frá henni því hún var dugleg að skrifa og skriflist á bréfum bæði við börn sín og vinkonur fram á efri ár. Ég fékk í fermingargjöf frá henni silkiklút og 100kr í peningum og var mjög glöð.
Hún andaðist á Húsavík á sjúkrahúsi 1955 þá var ég að vinna þar og var yfir henni seinustu dagana.
Það er við hæfi að láta lokaorðið vera smákvæði sem Indriði Þorkelsson orti til konu sinnar og lýsir vel sambandi þeirra.
Hvað sem myrkrið og moldviðrið tautar hversu mjög sem í byljunum hvín vil ég grátfeginn ganga til þrautar hverja götu sem liggur til þín
Yfir fyrnindi fárlegra hreta Þar sem flár er hver glampsi sem skín vil ég allshugar ókvíðinn feta sér hvern óveg sem liggur til þin
Þú sem gafst mér hvert gull þinnar æfi og sem greiddir öll vandkvæði mín eins og lindin er sækir að þævi svo er sókn mín og flótti til þín.
Ritað 27 okt.2015
Questionnaire
Record type
Keywords